บทที่ 0053

มาเป็นพยานอะไรกัน?

ยังไงเสียหากซานหลางไม่ยอมรับออกมาด้วยตัวเอง ซูหวั่นก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

นางหวางได้ใจจนยิ้มกว้างออกมา มือเท้าสะเอวแล้วพูดว่า“อาหวั่น เจ้าพาคนพวกนี้มาเป็นพยาน แล้วเจ้ามีหลักฐานหรือเปล่าว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนผลักซานหลางลงไปในน้ำ? หากไม่มี งั้นเจ้าก็ชดใช้ข้ามาเสียดีๆ!”

ซูหวั่นเงียบไปสักพัก

จากนั้นก็มองไปที่นางหวางแล้วพูดว่า“น้าสาม ข้าก็ต้องมีอยู่แล้วนะ เดี๋ยวน้าจะต้องบันทึกหลักฐานการเป็นหนี้ให้ข้าด้วย แล้วก็ไปสถานีตำรวจเพื่อแจ้งความ ไม่งั้นข้าก็ไม่มั่นใจว่าท่านน้าจะชดใช้ข้าหรือเปล่า”

นางหวางตื่นตระหนก

รูม่านตาหดลงอย่างเห็นได้ชัด

นังเด็กคนนี้คงไม่ได้มีหลักฐานจริงๆหรอกนะ ไม่งั้นทำไมต้องพูดวางไพ่ไม้ตายขนาดนี้ด้วย แต่นางถามซานหลางมาแล้วนะ

โดยมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่รอบๆอย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนี้ นางหวางก็ชักสีหน้า และพูดอย่างมั่นอกมั่นใจไปว่า“ได้สิ”

เมื่อได้ยินคำพูดแบบนี้ ซูหวั่นก็หัวเราะเยาะออกมา

นางกลัวเหลือเกินว่านางหวางจะไม่กระโดดลงหลุมพราง หากเป็นเช่นนั้นสิ่งที่พร่ำมาทั้งหมดก็คงจะสูญเปล่า นางไม่เคยเป็นคนดีอะไรอยู่แล้ว ในเมื่อพวกเขาบีบบังคับนางแบบนี้ งั้นพวกเขาก็รับผลที่จะตามมาก็แล้วกันนะ

เพียงแค่ไม่รู้ว่า

นางหวางจะยอมจ่ายห้าตำลึงนั้นในภายหลังหรือไม่เท่านั้นเอง?

ซูหวั่นเดินไปหาซานหลาง และจับข้อมือของเขาเอาไว้ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า“ซานหลาง เจ้าบอกกับน้าสามสิว่า ข้าเป็นคนผลักเจ้าใช่หรือเปล่า หือ?”

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่เสแสร้งแบบนั้นของซูหวั่น ซานหลางก็ขนลุกขนชันขึ้นมาทันที

และเขาก็นึกถึงความเจ็บปวดที่แทบจะขาดใจแบบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

จู่ๆ ขาของเขาก็สั่นด้วยความหวาดกลัว

เขาขยับไปอยู่ข้างๆนางหวางด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า และตัวสั่นงันงก“พี่สาม ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดแบบนั้นออกไปนะ ท่านแม่ถามข้า ข้าไม่สามารถโกหกท่านแม่ได้ ไม่งั้นข้าก็คงจะปกปิดเรื่องนี้เอาไว้แล้ว”

ด้วยท่าทางแบบนี้ ดูแล้วมันก็เหมือนว่าเขาถูกนางรังแกอยู่จริงๆ

ดวงตาของซูหวั่นกะพริบเล็กน้อย

ซูซานหลางได้วิชาการแสดงมาจากใครกันแน่ อายุน้อยขนาดนี้ยังแสดงเก่งเอาเสียมากๆ นี่มันจริงมากเลยนะ!

มันไม่เหมือนกับนางหวางที่เสแสร้งแบบโจ๋งครึ่มเลยแม้แต่น้อย

“ซานหลาง ข้าไปผลักเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ และผลักแบบไหนกัน เจ้าช่วยพูดให้ข้าฟังหน่อยสิ” ซูหวั่นยืนอยู่ข้างซานหลาง และพูดคำต่อคำ “อย่าพูดผิดนะ บอกมาให้มันชัดเจนหน่อย”