บทที่ 0054

ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสับสน

แต่คนฉลาดบางคนก็เข้าใจและตระหนักได้ทันที

“เป็นอย่างที่ซื่อหลางพูดหรือเปล่า?” ซูหวั่นมองไปที่ซูซานหลาง ดูเหมือนว่านางหวางได้สังเกตมองเห็นอะไรได้ นางจึงพยายามเขย่าข้อมือของซานหลาง “น้าสาม ท่านน้าอยู่พูด!”

นางหวางอ้าปากค้าง แต่ท่ามกลางสายตามากมายแบบนี้นางก็ไม่กล้าจะพูดอะไรออกมา

จึงทำได้เพียงแค่จ้องเขม็งไปที่ซูซานหลาง โดยที่ดวงตาแทบจะกระตุกแล้ว

ซูซานหลางยังคงไม่เข้าใจ แล้วก็ตอบกลับไปอย่างลังเลว่า“ใช่...”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วข้าใช้มือไหนผลักเจ้าล่ะหรือว่าข้ามีมือที่สามอย่างนั้นเหรอ? ”

“ฮ่าฮ่า——”

ผู้คนโดยรอบหัวเราะเสียงดังออกมา แล้วพูดว่า“นังหนูหวั่น คนปกติก็มีแค่สองมือเท่านั้น ใครมันจะมีมือสามข้างล่ะ งั้นก็เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว!”

ซูหวั่นโค้งคำนับทุกคนอีกครั้ง“ท่านลุงท่านป้าทุกท่าน ข้าก็คิดแบบนี้เช่นกัน ข้าไม่มีมือที่สามแล้วจะเอามือไหนไปผลักซานหลางได้ล่ะ!”

นางหวางร้อนใจเป็นอย่างมาก และพูดอย่างลนลานว่า“นี่เจ้ากำลังเล่นลิ้นอยู่งั้นเหรอ พูดอะไรมั่วๆแบบนั้น ซานหลาง นางใช้เท้าถีบเจ้าใช่ไหมล่ะ เจ้าพูดผิดไปหรือเปล่า”

ซูซานหลางขยับปากอย่างหวาดกลัว“ใช่ ข้าจำผิดไปแล้วจริงๆ”

“เจ้าจำผิด แล้วซื่อหลางก็จำผิดด้วยงั้นเหรอ?” ซูหวั่นพูดขัดจังหวะทั้งสองคน และพูดประชดประชันขึ้นมาว่า“พวกเจ้าทั้งสองต่างก็จำผิดงั้นรึ? อยากจะใส่ร้ายป้ายสีข้าก็ต้องคิดวิธีที่ดีกว่าสักหน่อยนะ!”

“ทั้งๆที่ข้าเดินนำหน้า เจ้าอยากจะผลักข้า ข้ารับรู้จึงหลบหลีกได้ทัน แต่เป็นเจ้าเองที่หยุดไม่ทันและตกลงไปในแม่น้ำด้วยตัวเอง จากนั้นข้าแล้วก็ซื่อหลางเป็นคนที่ใช้ท่อนไม้ช่วยเจ้าให้ขึ้นมาได้”

“เจ้าไม่สำนึกบุญคุณนี้ ข้าก็ไม่ว่าอะไร แต่เจ้ากลับมาใส่ร้ายข้าเสียนี่ ซานหลาง ใครเป็นคนสอนเจ้าให้พูดแบบนี้ แม่ของเจ้าหรือว่าพ่อของเจ้ากันล่ะ!”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ผิดปกติ นางหวางก็รีบพูดขึ้นมาทันทีว่า“อาหวั่น เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรอยู่ เจ้าผลักคนอื่นยังจะไม่ยอมรับอีก ทั้งๆที่เจ้าเป็นคนผลักซานหลาง ซื่อหลางช่วยซานหลางขึ้นมาได้ เจ้าผลักซานหลางลงไปในแม่น้ำและก็แบกกระต่ายป่ากลับมานี่ไง!”

มันดูสมเหตุสมผลเป็นอย่างยิ่ง หากนางไม่ได้อยู่ที่สถานที่นั้น นางก็อาจจะเชื่อนางหวางแล้วก็เป็นได้

นี่มันเป็นฉากน้ำตาชัดๆ

หากใครได้เห็นก็ต้องนับถือ!

ซูหวั่นยิ้มๆ แล้วพูดขึ้นมาว่า“น้าสาม ท่านน้าพูดอย่างมั่นใจขนาดนั้น งั้นเรามาพิสูจน์กันดีกว่าไหม”

“พิสูจน์อย่างไง?”