บทที่ 0060

ก่อนที่ฉ่ายอวิ๋นจะได้ถามออกมา ป้าหวังก็ได้พูดด้วยความร้อนใจออกมาเสียก่อนว่า“โรคอะไร?”

แค่ป่วยเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว!

ในที่สุดชื่อเสียงของลูกสาวก็สามารถรักษาเอาไว้ได้ เพียงแต่ว่าท้องที่โตนี้จะทำอย่างไรดี

ซูหวั่นสวมเสื้อผ้าให้ฉ่ายอวิ๋น แล้วบอกให้ป้าหวังนำกระดาษและปากกามาให้ นางเขียนใบสั่งยาที่โต๊ะ แล้วก็หามุมเพื่อไปหยิบขวดยาออกมาจากพื้นที่จินตนาการ

ยาเม็ดสีขาวสิบกว่าเม็ดถูกเทออกมา

“ป้าหวังคะ มีพยาธิอยู่ในท้องของพี่ฉ่ายอวิ๋น ป้าไปซื้อยาตามใบสั่งยานี้นะคะ ซื้อในปริมาณครึ่งเดือนก็พอ กินวันละครั้ง ทุกครั้งที่กินจะต้องบดเม็ดยาให้ละเอียดและกินเข้าไปด้วย แบบนี้ก็โอเคแล้วค่ะ”

“พยาธิ? พยาธิอะไร!” ป้าหวังกรีดร้องเสียงแปลกๆออกมา

เพราะนางเคยแต่ได้ยินว่าในท้องสามารถมีเด็กได้ แต่ไม่เคยได้ยินว่าจะมีพยาธิเลย นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินแบบนี้

โดยที่นางคิดสงสัยในคำพูดของซูหวั่นเสียด้วยซ้ำ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ซูหวั่นก็เป็นเพียงแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ และไม่เคยตรวจรักษาใครมาก่อน หากครั้งนี้ไม่เป็นเพราะนางร้อนใจเกินไป ก็คงไม่ไปตามซูหวั่นมาดูอาการของฉ่ายอวิ๋นหรอกนะ

ซึ่งฉ่ายอวิ๋นก็กลัวเช่นกัน นางลูบท้องที่ใหญ่ขึ้นมา และสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ซูหวั่นส่งใบสั่งยาให้กับป้าหวัง โดยที่ใบหน้าจริงจังเอาเสียมากๆ“ป้าหวังคะ หากป้าเชื่อข้า ก็ไปซื้อยาให้พี่ฉ่ายอวิ๋นตามที่ข้าเขียน ตอนที่กินครั้งแรก พี่ฉ่ายอวิ๋นจะถ่ายเป็นเลือด และก็มีสิ่งแปลกปลอมสีดำออกมา และนั่นก็คือพยาธิที่ตายแล้วนั่นเองค่ะ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ คนทั้งหมดก็แทบจะอาเจียน

โดยเฉพาะฉ่ายอวิ๋น นางนอนอยู่บนเตียงและอาเจียนจนกรดไหลย้อนออกมา

ป้าหวังรับใบสั่งยามาด้วยความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครั้ง นางคิดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงให้ซูหวั่นอยู่ดูแลฉ่ายอวิ๋นที่นี่ โดยที่นางขับรถเทียมวัวเข้าเมืองไปซื้อยากลางดึกเดี๋ยวนั้นเลย

ร้านขายยาได้ปิดทำการหมดแล้ว

นางจึงรอจนร้านขายยาเปิดและกลับมาในตอนเช้า โดยที่นางยังถามท่านหมอว่ายานี้มีพิษหรือเปล่า ท่านหมอบอกว่าไม่มีพิษ นางถึงได้ซื้อยาและขับรถเทียมวัวกลับมา

ซูหวั่นและนางหลี่ได้อยู่เป็นเพื่อนฉ่ายอวิ๋นตลอดทั้งคืน