บทที่ 0061

ซูหวั่นจังมือของนางหลี่ แล้วพูดปลอบโยนว่า“เป็นพยาธิที่ดูดเลือดค่ะ แค่ฆ่าพวกมันให้ตาย ท้องของพี่ฉ่ายอวิ๋นก็จะยุบลงไปแล้ว พวกเราไม่มีหรอกค่ะ ท่านแม่สบายใจได้”

นางหลี่รู้สึกหนาวสั่นเมื่อนึกถึงท้องของฉ่ายอวิ๋น

และก็ไม่รู้ว่าจะดีขึ้นมาเมื่อไหร่

แต่ซูหวั่นกลับกำลังคิดถึงสาเหตุของอาการป่วยนี้อยู่ โดยคาดว่าพยาธิเหล่านั้นน่าจะมาจากแหล่งน้ำในเทศมณฑล ซึ่งฉ่ายอวิ๋นก็ได้ดื่มทุกวัน ถึงป่วยแบบนี้ได้

หลังจากกลับมาถึงบ้าน นางหลี่ก็ได้อธิบายให้ซูเหลียนเฉิงฟังคร่าวๆ

แต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องท้องที่ใหญ่ของฉ่ายอวิ๋นเลยแม้แต่น้อย เพราะมันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของลูกผู้หญิง ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดีเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน ซูชิงและคนอื่นๆก็มาช่วยงาน

ห้องน้ำและห้องครัวต้องใช้เวลาอีกครึ่งวันกว่าถึงจะเสร็จ ซูหวั่นได้คำนวณดูเวลา และคาดว่าจะไปตลาดไม่ทันแล้ว จึงทำได้เพียงแค่แบกกระบุงหาบขึ้นหลังและพาซูลิ่วหลางขึ้นไปบนเขา

และสิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ

กับดักที่นางได้ขุดไว้เอาไว้นั้น มีคนคอยเฝ้าอยู่ข้างๆเสียแล้ว และมันก็เป็นซูซานหลางและซูฉางโซว่นั่นเอง

เมื่อพ่อลูกสองคนเห็นพวกซูหวั่น ก็พึมพำเสียงที่เย็นชาออกมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งซูซานหลางที่แทบจะกระโจนเข้ามาทุบตีซูหวั่นจนตาย เพราะเงินห้าตำลึงที่ต้องเสียไปเมื่อคืนที่ผ่านมา

แม่เฒ่าเซี่ยงมีความคับข้องใจ และไม่ให้เขากินข้าวเสียด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาหิวจะตายอยู่แล้ว และมันก็ร้องจ้อกๆอยู่แบบนั้น

ซูฉางโซว่ชำเลืองมองกระบุงหาบของซูหวั่น และก็พบว่ามันไม่มีอะไรเลย จากนั้นก็เบนสายตาแล้วพูดว่า“อาหวั่น กับดักของเจ้าวันนี้มันไม่มีสัตว์เลย หรือว่าจะถูกใครเอาไว้แล้ว?”

ใคร?

เหอะ ที่นี่มีเพียงซูฉางโซว่สองพ่อลูกเท่านั้น!

ซูหวั่นพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง“อาสามค่ะ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ในเมื่อไม่มีอะไร งั้นข้าก็กลับล่ะ”

เดิมทีนางคิดว่ากับดักนี้ถูกขุดในสถานที่ที่ดีและมีสัตว์มาติดกับทุกวัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นอย่างนั้นแล้ว และนางเป็นคนขุดกับดักหลุมนี้เอาไว้ ดังนั้นจึงมีสัตว์ตกลงมา

และเมื่อกับดักได้ถูกคนอื่นยึดครอง มันก็จะไม่มีสัตว์ตกมาอีกแล้ว

มันดูเหมือนว่า

เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวกับโชคดีของนาง หรือจะเป็นปลาคาร์ปส่งโชคดีที่อยู่ในนิยายแบบนั้น?