บทที่ 0063

และนางก็แว้งกัดกลับจริงๆ

ซูหวั่นมองไปที่นางหวาง ถอนหายใจแล้วพูดว่า“น้าสาม เมื่อกี้ท่านน้ายังถือกระต่ายของข้าอยู่เลย ตอนนี้ท่านน้ากลับไม่ยอมรับอย่างนั้นเหรอ ยังบอกว่าล้มมาเองอีก กำแพงบ้านข้าสูงขนาดนั้น ท่านน้าจะหล่นมาได้ยังไงกัน”

นางหวางแผดเสียงสูง และไม่ยอมรับว่าตัวเองได้เข้ามาขโมยกระต่ายของซูหวั่น

ในที่สุดภายใต้สายตาที่เหยียดหยามของพวกซูชิง นางก็รีบวิ่งกลับไปทันที โดยที่นางเพิ่งจะกลับไปบ้านใหญ่ ก็ถูกแม่เฒ่าเซี่ยงก่นด่าขึ้นมาอีกรอบ

“เจ้าบอกว่าให้ฉางโซว่ขึ้นไปบนเขาจะต้องจับสัตว์ป่ามาได้อย่างแน่นอน ตอนนี้แม้แต่ขนก็ยังไม่มี แล้วก็เสียเวลาทำงานที่นาอีก ข้าว่าพวกเจ้าคิดที่จะแอบขี้เกียจอย่างแน่นอน!”

อาการบวมเนื่องจากการตบของนางหวางเมื่อหวานยังไม่ได้หายไป และนางก็มองไปที่แม่เฒ่าเซี่ยงอย่างหวาดกลัว

และแทบอยากจะให้แม่เฒ่าเซี่ยงคนนี้ตายไปให้รู้แล้วรู้รอดไปเสียให้ได้

“ท่านแม่ ข้าจะรู้ได้ยังไงล่ะ? ฉางโซว่จับสัตว์ป่ามาไม่ได้เลย แต่นังสารเลวซูหวั่นนั่นกลับไปจับกระต่ายมาได้อีกตัวแล้ว ท่านแม้ว่ามันแปลกๆอยู่บ้างไหม หรือว่าจะมีใครมอบให้นาง?”

“มอบให้? ใครจะใจดีถึงขั้นให้กระต่ายกับนางขนาดนั้น!”

แม่เฒ่าเซี่ยงขี้เกียจเกินกว่าจะฟังเรื่องไร้สาระของนางหวาง

เพราะหากนำกระต่ายตัวใหญ่ขนาดนี้ไปขายที่ตลาดก็น่าจะขายได้ดึงครึ่งตำลึงเลยล่ะ ใครจะใจดีขนาดนั้น

นางโบกมือบอกให้นางหวางไสหัวออกไปจากห้องนี้

ไม่อยากจะได้ยินอะไรทั้งนั้น

นางหวางรู้สึกหงุดหงิดและก็ก่นด่าแม่เฒ่าเซี่ยงออกไปสองสามคำถึงได้กลับไปที่บ้านฝั่งตะวันตก ระหว่างทางก็ได้เห็นนางหวาง และกำลังเตรียมที่จะเข้าไปพูดคุยกับแม่เฒ่าเซี่ยงสักคำสองคำ โดยที่เห็นเพียงนางจางรีบเดินเข้าไปในห้องของแม่เฒ่าเซี่ยงเท่านั้น

และนางก็เดินตามนางจางไปและยืนฟังอยู่ที่ข้างกำแพงโดยไม่ต้องคิด

นางจางพูดว่า “ท่านแม่ ท่านพ่อตอบตกลงหรือยังคะ?”

“ท่านพ่อเจ้าบอกว่าต้องคิดทบทวนเรื่องนี้ก่อน เพราะไปอยู่ที่บ้านของยวี้เอ๋อร์มันจะดูไม่ค่อยดี และก็ดูว่าทางนั้นจะมีเวลาหรือเปล่าด้วย”

ใบหน้าของนางจางมืดมนลง กัดฟันแล้วพูดว่า“เมื่อครู่ทางในเมืองยังส่งข่าวมาว่า อีกหนึ่งเดือนท่านหญิงเจียงจะไปไหว้พระที่วัดตงซาน หากอาฝูไม่คว้าโอกาสนี้เอาไว้ ก็คงไม่มีโอกาสได้แต่งเข้าบ้านตระกูลเจียงอีกแล้วนะคะ!”