บทที่ 0064

นางคิดที่จะถามซูหวั่นมาตั้งนานแล้ว

เมื่อซูหวั่นเขียนใบสั่งยาในไม่กี่วันก่อน นางก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมาแล้ว และยิ่งวันนี้ซูหวั่นยังคำนวณบัญชีเป็นอีก!

“นี่ก็เป็นเพราะท่านเซียนสอนเหมือนกันค่ะ ท่านเซียนบอกว่าหากตรวจรักษาคนไข้ก็ต้องเขียนใบสั่งยาเป็น ท่านก็เลยสอนข้าในความฝันค่ะ” ซูหวั่นยังคงรู้สึกละอายใจเล็กน้อยเมื่อพูดโกหก จึงก้มหน้าก้มตา และไม่กล้ามองมาที่นางหลี่

ยังดีที่นางหลี่ยังคงจดจ่ออยู่กับความซาบซึ้งใจต่อท่านเซียน จึงไม่ทันได้สนใจสิ่งที่ซูหวั่นพูดออกมาว่าเป็นจริงหรือไม่

“อาหวั่น ต่อไปเจ้าอย่าพูดแบบนี้ออกไปอีกนะ คนไม่เชื่อในศาสนาพุทธก็คงไม่เชื่อ ไม่แน่ว่าอาจจะคิดว่าเจ้าเป็นปีศาจและก็จับตัวไปก็เป็นไปได้”

ซูหวั่นพยักหน้า

แน่นอนว่านางรับรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว ตอนนี้ก็เป็นเพราะช่วยไม่ได้แค่นั้น ขอแค่คนในบ้านเชื่อทักษะทางการแพทย์ของนางก็พอ ต่อไปนางก็จะหาวิธีมารับมือด้วยตัวเอง

หลังออกมาจากห้อง นางก็ได้ขอให้นางหลี่และซูลิ่วหลางมาช่วยทำสีย้อมอีกด้วย

ขั้นแรกนางต้องบดวัตถุดิบจนละเอียด จากนั้นก็นำไปนึ่งหนึ่งรอบ และยกไปตกบนหลังคาอีกรอบ

โดยที่ให้ซูลิ่วหลางคอยดูอยู่เท่านั้น พอตกตอนเย็นนางก็ได้เก็บวัตถุดิบกลับเข้าบ้าน นางหลี่ไม่รู้ว่าของพวกนี้มีประโยชน์อย่างไร แต่ซูหวั่นบอกให้ทำ นางก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปด้วย

แค่ทำตามเท่านั้น

ซูลิ่วหลางก็คิดแบบนี้เช่นเดียวกัน ท่านพี่บอกให้ทำอะไรเขาก็ทำทั้งนั้น

ยังไงซะท่านพี่ก็เป็นคนที่ดีที่สุดในโลกอยู่แล้ว!

ทั้งห้องครัวและห้องน้ำสามารถใช้ได้แล้ว แต่ก่อนที่จะใช้ นางหลี่ได้วางเหล้า และเผากระดาษ โดยบอกว่ามันเป็นธรรมเนียมของหมู่บ้าน ซึ่งซูหวั่นก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะเข้าใจดีว่าคนที่นับถือศาสนาพุทธมักจะมีพิธีกรรมเล็กๆน้อยๆแบบนี้เสมอ

วันรุ่งขึ้น เนื่องจากซูหวั่นจะต้องไปซื้อของมาเตรียมนิดหน่อย นางจึงไปยืมรถเทียมวัวของป้าหวังมา

จากนั้นก็พาซูลิ่วหลางไปด้วย

ป้าหวังดีใจมากเมื่อพบกับซูหวั่น ดึงมือของนางเอาไว้แน่น“อาหวั่น ท้องของพี่ฉ่ายอวิ๋นเจ้าเล็กลงไปนิดหนึ่งแล้วนะ เจ้าช่วยไปดูหน่อยจะได้หรือเปล่า?”

เพื่อให้ป้าหวังหมดกังวล ก่อนที่จะเข้าไปในเมือง ซูหวั่นก็ได้ไปตรวจชีพจรให้กับฉ่ายอวิ๋น