บทที่ 0071

แม่เฒ่าเซี่ยงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และก็สั่นไปทั้งตัว

ซูฉางโซว่ก็เป็นแบบนี้ด้วยเช่นกัน เขาขมวดคิ้วและขยิบตาให้กับแม่เฒ่าเซี่ยง“ท่านแม่ ท่านแม่รู้สึกว่านังหนูหวั่นนี้เปลี่ยนไปหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ไม่กล้าที่จะพูดจากับพวกเราแบบนี้นะ แค่ท่านแม่ขึ้นเสียงนิดหน่อย นางก็กลัวแทบตายแล้ว”

“ฮึ!”

เปลือกตาของแม่เฒ่าเซี่ยงตก โดยที่ไม่รู้ว่าภายในใจกำลังคิดอะไรอยู่“ท่านพ่อเจ้าพูดว่า กระต่ายที่จนตอกก็กัดคนได้ นังเด็กบ้านี่ก็คงจะถูกเรากดดันจนเป็นบ้าไปล่ะสิ”

ซูฉางโซว่กลับรู้สึกว่าเรื่องราวมันไม่ได้ง่ายเหมือนอย่างที่แม่เฒ่าเซี่ยงได้พูดออกมา

ต่อให้คนคนหนึ่งจะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน แต่มันก็คงไม่ใช่เปลี่ยนเป็นคนละคนแบบนี้หรอกนะ

“อย่าคิดมากเลย ไปช่วยเมียที่ไม่เอาไหนของเจ้าออกมาก่อนค่อยว่ากัน ไม่รู้ว่าไปทำผิดอะไร วันๆไม่ได้การไม่ได้งาน เอาแต่สร้างเรื่องสร้างราวไม่หยุดหย่อน!”

ซูฉางโซว่รีบพยักหน้าหงึกหงัก เพราะกลัวว่าแม่เฒ่าเซี่ยงจะบ่นพึมพำต่อไปอีก

……

ซูหวั่นได้ขนย้ายสิ่งของไปที่บ้านก่อน จากนั้นจึงค่อยเอารถเทียมวัวเปล่ากลับมาคืนที่บ้านของป้าหวัง

และนางก็ให้ยาเม็ดสีขาวแกฉ่ายอวิ๋นอีกสองเม็ด

ป้าหวังขังวัวเอาไว้ และดึงซูหวั่นมาขอบคุณอีกครั้ง ฉ่ายอวิ๋นก็รู้สึกซาบซึ้งใจและกล่าวขอบคุณซูหวั่นด้วยใช่กัน และก็เป็นเวลานี้ที่ประตูใหญ่ของบ้านป้าหวังได้ถูกคนถีบเปิดออกมา

เมื่อเงยหน้ามามองก็พบว่าเป็นซูเม่าสือสามีของป้าหวังที่สวมเสื้อจอมปราบนั่นเอง โดยที่เขาได้เดินเข้ามาในบ้านอย่างดุดัน

โดยที่เขายังเหน็บมีดโค้งด้ามหนึ่งเอาไว้ที่เอวอีกด้วย

หนวดเครายุ่งเหยิง ดวงตาน่าเกรงขาม เขาเดินฉับๆเข้ามาในห้อง พูดด้วยน้ำเสียงที่หยาบๆ และชักมีดโค้งที่เอวโยนไปที่โต๊ะ

เมื่อป้าหวังเห็นซูเม่าสือในท่าทางแบบนี้ นางก็คิดว่าคงจะไม่ดีแน่ จึงรีบเข้ามาขวางเขาเอาไว้เสียก่อน“เม่าสือ นี่เจ้าจะทำอะไร ทำไมถึงกลับมาแบบนี้ล่ะ?”

“หาข้ายังไม่กลับมา ลูกสาวของข้าก็คงถูกกินจนไม่มีชิ้นดีไปแล้วสิ! บอกมา ในท้องของฉ่ายอวิ๋นเป็นลูกของใคร ข้าจะไปจัดการเจ้าหนุ่มคนนั้น ริอ่านมาแตะต้องลูกสาวของข้าแบบนี้ได้!”

ซูเม่าสือกำลังอยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียว และเมื่อมองไปที่ท้องของฉ่ายอวิ๋น เขาก็ยิ่งเดือดดาลมากกว่าเดิมหลายเท่า