บทที่ 0072

ซูหวั่นไม่ได้ปิดบังเขาแต่อย่างใด“ยุบค่ะ แค่ครึ่งเดือนก็จะหายดีแล้วค่ะ นี่ก็ผ่านไปสามวันแล้ว”

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ ซูเม่าสือถึงสามารถระงับความโกรธและความกังวลในใจเอาไว้ได้

เขาขอบคุณซูหวั่น และยังต้องการให้นางอยู่กินข้าวที่บ้านด้วยกัน แต่ซูหวั่นยังต้องรีบกลับไปทำสีย้อมและเคี่ยวมันหมู ดังนั้นนางจึงตอบปฏิเสธกลับไป

ป้าหวังส่งนางที่ประตู และก็มองซูเม่าสือ“เจ้าเนี่ยนะ ยังไม่ทันได้ถามอะไรเลยก็โวยวายเสียแล้ว นี่ยังดีที่ใครไม่มาได้ยินเข้า ไม่งั้นละก็ชื่อเสียงของลูกสาวจะต้องถูกทำลายเพื่อเจ้าเป็นแน่!”

ซูเม่าสือเกาศีรษะอย่างเคอะเขิน และใบหน้าที่น่าเกรงขามก็เต็มไปด้วยความละอายใจในเวลานี้

“ก็ข้าเป็นห่วงนี่นา?”

“แล้วอีกอย่างนะ ข้ายังไม่ได้ถามเจ้าเลยนะว่าเจ้าไปรู้ข่าวคราวการป่วยของฉ่ายอวิ๋นมาจากไหนกัน” ป้าหวังระแวดระวัง เพราะกลัวว่าซูเม่าสือจะหุนหันพลันแล่น จึงไม่ได้บอกอาการป่วยของฉ่ายอวิ๋นกับเขา

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เขาจะรับรู้เรื่องนี้เสียแล้ว หรือว่าจะเป็นคนในเมืองที่ปากยืดปากยาว?

ขณะที่ซูเม่าสือเดินเข้าไปในห้อง เขาก็พูดออกมาด้วยว่า“คนรับใช้ข้างกายคุณหนูหลัวเป็นคนบอกกับข้าน่ะ แล้วให้ข้ามาถามกับฉ่ายอวิ๋นว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

นามสกุลของผู้พิพากษาเทศมณฑลคือหลัว

คุณหนูหลัวเป็นลูกสาวของผู้พิพากษาเทศมณฑล และเป็นเจ้านายของฉ่ายอวิ๋นด้วย

ป้าหวังรู้สึกโล่งใจ แต่ก็ยังกังวลอยู่เล็กน้อย“พวกนางจะป่าวประกาศไปทั่วหรือเปล่า ฉ่ายอวิ๋นยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ แม้จะหมั้นกันแล้ว แต่ทางนั้น...”

“ฮึ่ม! หากตระกูลซ่งเชื่อในข่าวลือ ไม่แต่งก็ไม่เห็นเป็นไรนี่!” ซูเม่าสือนั่งลงอย่างอาจหาญ และพูดเสียงดังฟังชัด

ป้าหวังเอื้อมมือไปเคาะศีรษะของเขา“ไม่แต่ง เจ้าจะเลี้ยงดูลูกสาวจนตายหรือไง ตอนนี้น่ะมันได้ แต่หลังจากนี้อีกหนึ่งร้อยปีล่ะ ฉ่ายอวิ๋นจะทำอย่างไร หรือว่าสามารถไปบวชชีได้แค่นั้น”

ซูเม่าสือตะคอกออกมา“สามารถสร้างตระกูลผู้หญิงก็ได้นี่ เจ้ากลัวอะไร...”

ฉ่ายอวิ๋นนั่งฟังพ่อและแม่พูดถึงเรื่องการแต่งงานอยู่ข้างๆ โดยที่ใบหูแดงก่ำไปหมด

นางกระแอมไอสองครั้ง แล้วกลับไปที่ห้องของตัวเอง

ป้าหวังมองตามแผ่นหลังของนาง แล้วกระซิบตำหนิซูเม่าสือไปว่า“ดูผลของการปากพล่อยของเจ้าสิ ทำให้ลูกสาวโกรธใหญ่เลย ตอนนี้ฉ่ายอวิ๋นออกมาจากบ้านตระกูลต่งแล้ว พอหายป่วยก็ให้นางแต่งงานกับซ่งซานหลางจะดีหรือเปล่า?”