บทที่ 0073

ใส่สิ่งของทั้งหมดนี้ลงไปในตลับเล็กๆที่ซื้อมา

เนื้อครีมละเอียดและลื่น

เพียงแต่ว่าสีของวัตถุดิบยาได้มาจากธรรมชาติล้วนๆ มันจึงไม่ค่อยจะน่าดูมากนัก โดยที่เนื้อครีมจะเป็นสีขาวทั้งหมด

ส่วนแป้งจะเป็นสีแดง สามารถใช้ทาหน้าและทำเป็นเจลทาปากได้

นางหลี่คอยช่วยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ แต่นางก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มาก เพราะยังเป็นมือใหม่ โดยที่นางขอรับอาสาในการบรรจุขวดให้ ส่วนซูลิ่วหลางก็คอยจับจ้องอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดไม่จา

มีการแบ่งแยกการทำงานระหว่างแม่และลูกอย่างชัดเจน

โดยที่อีกสองชั่วโมงถึงจะเสร็จเรียบร้อยดี หลังจากนั้นนางหลี่และซูหวั่นถึงได้เริ่มทำอาหาร เมนูมื้อเย็นคือผักกาดเขียวผัดกากหมูที่เหลือจากการเคี่ยว สดใหม่และรสชาติดี ดูแล้วเจริญอาหารเป็นอย่างมาก

ขณะที่นางหลี่กำลังล้างจานก็ถามขึ้นมาว่า“อาหวั่น ของพวกนั้นจะขายได้จริงๆรึ?”

“ท่านแม่ หากท่านแม่ไม่เชื่อก็ใช้ก่อนได้นะ ข้าไม่เก็บเงินท่านแม่หรอก” ซูหวั่นเงยหน้าขึ้นเหมือนกำลังล้อเล่นอยู่ ผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติ ต่อให้นางหลี่จะตั้งท้องก็ยังใช้ได้

นางหลี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่นางก็ยังเป็นกังวลอยู่

นางกลัวว่าซูหวั่นยุ่งอยู่เป็นครึ่งค่อนวัน แล้วทั้งหมดจะเสียเปล่า นางกลัวซูหวั่นจะเสียใจ

“แม่ก็ใช้ได้เหมือนกันงั้นรึ?”

“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ เดี๋ยวตอนค่ำข้าจะเอาครีมกำจัดรอยแผลเป็นให้ท่านแม่ ซึ่งจะใช้ทาบนมือของท่านแม่นะคะ”

เพราะการทำงานหนักมาเป็นเวลานาน มือของนางหลี่จึงไม่ได้บอบบางและนวลขาว แต่มันมีรอยด้านและรอยแผลเป็นอยู่

“ได้สิ งั้นแม่จะเป็นลูกค้าคนแรกของเจ้านะ” นางหลี่ต้องการลองดูว่าครีมพวกนั้นจะวิเศษอย่างที่ซูหวั่นได้พูดเอาไว้หรือเปล่า หากเป็นจริงอย่างว่า จะต้องขายได้อย่างแน่นอน

ซูหวั่นรู้ว่านางหลี่กำลังคิดอะไรอยู่ นางจึงรีบอาบน้ำและนั่งอยู่บนเตียงอิฐไฟ แล้วส่งขวดครีมให้กับนางหลี่

ตอนนี้ท้องฟ้าได้มืดลงแล้ว นางทาครีมที่มือของนางหลี่“รู้สึกอย่างไรบ้างคะ?”

“เย็นๆนะ รู้สึกเหมือนน้ำ” นางหลี่พูดความรู้สึกของนางอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่พูดเกินจริง “อาหวั่น จะต้องทาเอาไว้แบบนี้นานแค่ไหน?”

ซูหวั่นพูดขึ้นมาว่า“ประมาณสิบห้านาทีค่ะ หากทาหนาจะต้องใช้น้ำอุ่นล้างออก แต่ถ้าทาบางๆก็ไม่ต้องไปสนใจค่ะ พรุ่งนี้เช้าเรามาดูผลลัพธ์กันนะคะ”

นางหลี่ลังเลและพูดว่า“งั้นเจ้าคิดที่จะขายตลับละเท่าไหร่ล่ะ?”