บทที่ 0078

นางตั้งท้อง และช่วงนี้รู้สึกคลื่นไส้มาโดยตลอด วันนี้นางกลับสามารถกินเนื้อตุ๋นนี้โดยไม่อาเจียนเลยแม้แต่น้อย และยังอยากกินอีกต่างหาก ซึ่งแม่บ้านสาวก็คิดว่า ยังไงเสียก็ต้องซื้อกลับไปสักหน่อยแล้ว

ไม่เช่นนั้น หากกินข้าวไม่ได้และท้องว่าง มันก็อาจจะส่งผลต่อพัฒนาการของเด็กในครรภ์ได้

“นังหนู เจ้าขายยังไงเหรอ?” แม่บ้านสาวน้ำลายไหลและจ้องมองไปที่เนื้อตุ๋น

เมื่อเห็นว่าการค้าขายกำลังมา ซูหวั่นก็ไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใด“พวกท่านก็รู้ดีว่า ของพวกนี้ราคาถูก แต่สมุนไพรที่ข้าใช้มันไม่ถูกเลย โดยเฉพาะการเพิ่มสมุนไพรอายุยืนลงไป ซอสเราก็ทำมาโดยเฉพาะ กินแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกายมาก”

ขณะที่มองความคาดหวังของผู้คนที่สูงขึ้น

นางจึงพูดต่อไปว่า“ข้าก็ขายไม่แพงหรอกนะ ครึ่งกิโลสิบสตางค์ ครึ่งชามห้าสตางค์”

แม่บ้านสาวคิดว่าแพงไปนิด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกิน

“งั้นข้าซื้อครึ่งกิโลนะ เนาะ สิบสตางค์”

ซูหวั่นรีบตอบรับ และเดินไปหาป้าที่ขายผักเพื่อยืมกิโล“ท่านน้าคะ เนื้อตุ๋นกินกับผักใบเขียว มันจะยิ่งทำให้รสชาติอะไรมากขึ้นนะคะ ผักร้านป้าทางนั้นข้าไปดูมาแล้ว สดมากเลยค่ะ”

“ข้าคิดว่าท่านน้ากำลังตั้งท้องอยู่ การกินผักให้มากขึ้นมันจะเป็นผลดีต่อสุขภาพมากเลยนะคะ”

แม่บ้านสาวเบิกตากว้าง และเอื้อมมือไปสัมผัสท้องของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว“นังหนู เจ้ามองออกว่าข้าท้องงั้นรึ เจ้ามีทักษะทางการแพทย์?”

หากนางกับซูหวั่นไม่รู้จักกัน แม่บ้านสาวก็คงสงสัยจริงๆว่า ซูหวั่นคงจะไปสอบถามข้อมูลบ้านของนางมาเป็นแน่

ซูหวั่นชั่งเนื้อตุ๋นเสร็จ แล้วก็ไปหยิบอีกชามมาให้แม่บ้านสาว“รู้นิดหน่อยน่ะค่ะ”

ในตะกร้าของแม่บ้านสาวมีชามและตะเกียบอยู่ เดิมทีนางคิดที่จะซื้อเต้าหู้นิดหน่อย แต่บังเอิญมาพบกับซูหวั่นเสียก่อน ก็เลยนำชามมาใส่เนื้อตุ๋นเสียเลย

หลังจากรับหมูตุ๋นแล้ว ซูหวั่นก็รับเงินและส่งให้กับซูลิ่วหลาง

ให้เขาใส่มันลงไปในกล่องไม้

แม่บ้านสาวซื้อเนื้อตุ๋นเสร็จ ก็ไปซื้อผักของป้าที่อยู่ข้างๆ ดวงตาของป้ายิ้มจนจะเป็นเส้นเดียว แล้วก็พูดว่ามาบ่อยๆนะคะ

และในใจก็คิดว่าซูหวั่นจะต้องเจริญอย่างแน่นอน เพราะนางเห็นเด็กที่ดี