บทที่ 0077

แม่เฒ่าเซี่ยงไม่ได้พูดอะไร นางเดินเข้าไปในห้อง ถอดเสื้อและนอนลงบนเตียงอิฐไฟ

แล้วก็นอนหันหลังให้กับพ่อเฒ่าซู

พ่อเฒ่าซูมักจะรู้สึกเสมอว่าภรรยาของตัวเองกำลังจะมีเจตนาไม่ดี แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป แค่พูดขึ้นมาว่า“เจ้าใช้ชีวิตให้มันดีๆเถอะ อย่าได้เที่ยวไปหาเรื่องอะไรเลย แบบนี้มันดีต่อทุกคน!”

แม่เฒ่าเซี่ยงกลอกตามองบนไปสองที แล้วก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัว

ทำเหมือนไม่ได้ยิน

นางสัมผัสเงินที่หนักๆในอ้อมแขนของตัวเอง และหลับฝันดี ในฝันนั้นเต็มไปด้วยเงินทอง เพชรนิลจินดา และนางก็แทบจะหายใจไม่ทันแล้ว

……

ท้องฟ้ายังคงมืดอยู่ ซูหวั่นก็ได้พาซูลิ่วหลางออกเดินทางแล้ว

นางยังคงไปยืมรถเทียมวัวของป้าหวังเช่นเดิม อีกทั้งนางยังให้เนื้อตุ๋นชามใหญ่เป็นค่าที่ยืมรถเทียมวัวอีกด้วย ป้าหวังไม่ยอมที่จะรับเนื้อนี้มา แต่มันหอมจนเกินไป ก็เลยอดใจไม่ไหวกับการยั่วยวนนี้

โดยเฉพาะซูหวั่นได้พูดขึ้นมาว่า“ลุงสือชอบดื่มเหล้าไม่ใช่เหรอคะ ใช้เป็นกับแกล้มก็ดูเหมาะมากเลยนะคะ”

เมื่อซูเม่าสือที่อยู่ข้างๆได้ยินประโยคนี้ เขาก็รีบให้ป้าหวังรับไว้ทันที“เร็วเข้า อย่าเกรงใจอาหวั่นไปเลย เดี๋ยวจะเสียเวลาของนาง อาหวั่น ต่อไปหากมีปัญหาอะไรก็มาหาลุงได้เลยนะ”

ซูหวั่นพยักหน้าให้กับซูเม่าสือ

ป้าหวังยิ้มๆ พร้อมกับก่นด่าออกมาว่า“ลุงสือของเจ้าแค่ได้ยินคำว่าเหล้าอะไรก็ไม่สนทั้งนั้นแล้ว เจ้าอย่าถือสาเลยนะ เดี๋ยวข้าจะไปพูดกับเขาให้”

ซูหวั่นก็หัวเราะด้วยเช่นกัน จากนั้นก็บอกลาครอบครัวของป้าหวัง แล้วขับรถเทียมวัวมุ่งหน้าไปที่ตลาดทันที

ระหว่างทาง ซูลิ่วหลางพึมพำอะไรบางอย่างออกมา

สักพักก็พูดว่า “สูตรลับบรรพบุรุษ หมูตุ๋น เนื้อตุ๋น อร่อยสุดๆ แวะมาดูหน่อยนะครับ ถ้ารสชาติไม่ดีก็ไม่ต้องจ่าย ท่านพี่ เป็นแบบนี้หรือเปล่า?”

ซูหวั่นตบก้นวัวเบาๆด้วยก้านไม้ไผ่ พยักหน้าแล้วพูดว่า“ลิ่วหลางฉลาดมาก ฝึกสักสองสามรอบนะ”

ซูลิ่วหลางพูดได้คล่องมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากมาถึงตลาด เขาก็สามารถพูดประโยคที่สมบูรณ์ได้อย่างต่อเนื่องด้วยเสียงที่ดังและชัดเจน