บทที่ 0076

ไข่ไก่พวกนั้นแม่เฒ่าเซี่ยงยังไม่สามารถตัดใจที่จะกินได้ เพราะสามารถนำไปขายแลกเงินได้

แต่นางหวางกลับนำสิ่งของพวกนี้ไปในครอบครัวของตนเอง จะไม่ให้แม่เฒ่าเซี่ยงโกรธได้อย่างไร โดยที่ขณะนี้ไม่สนใจเลยว่าจะมือหนักหรือมือเบา นางหวางก็ไม่กล้าโต้ตอบกลับ และก็ยังเจ็บที่ก้นอีกด้วย

แม้จะวิ่งหนีก็หนีไม่พ้น

นางทำได้เพียงใช้มือมากันท่อนไม้เอาไว้ และพูดอธิบายไม่หยุดว่า“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ ครั้งนี้ไม่ใช่ข้าจริงๆ ต้องเป็นนังเด็กซูหวั่นนั่นที่สร้างเรื่องขึ้นมา ฉางโซว่ เจ้ายังไม่มาช่วยข้าอีก อยากจะเห็นข้าโดนตีจนตายไปอย่างนี้หรือไงกัน!”

ซูอู่หลางร้องไห้เสียงดังและมองดูอยู่ข้างๆ

ซูฉางโซว่ก็กังวลเช่นกัน

ด้านหนึ่งคือแม่ อีกด้านหนึ่งคือภรรยา ประกอบกับที่เขารู้ว่านางหวางนำสิ่งของไปช่วยครอบครัวของตัวเองด้วย ซึ่งเขาก็ไม่รู้จะพูดเกลี้ยกล่อมอย่างไรด้วยเหมือนกัน

ซูหวั่นเอนตัวพิงประตู และพูดอย่างเย็นชาว่า“ท่านย่า หากท่านย่าจะตีก็กลับไปตีที่บ้านเถอะ อย่ามาตีตายหน้าบ้านของข้าแบบนี้ มันจะอับโชค ท่านย่าว่าใช่หรือเปล่า?”

แม่เฒ่าเซี่ยงหยุดการกระทำ แล้วพูดอย่างหอบๆว่า“วันนี้ข้าจะตีตายอยู่ที่หน้าบ้านของเจ้า มีอะไรหรือเปล่า นี่คือบ้านของข้า แล้วมันกลายเป็นบ้านของพวกเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

ต่อให้จะแยกกันอยู่แล้ว แต่บ้านนี้ก็ยังเป็นบ้านของตระกูลซูอยู่ดี

แม่เฒ่าเซี่ยงถลึงตามองไปที่ซูหวั่น และคิดว่านังเด็กคนนี้น่าเกลียดมาก และคิดที่จะทุบตีนางด้วยเช่นกัน

แต่เมื่อนึกถึงการค้าขายที่สำเร็จในเมืองวันนี้ นางก็ระงับความโกรธเอาไว้ และไปลงที่นางหวางเสียแทน ยิ่งตีก็ยิ่งหนักมือขึ้นเรื่อยๆ!

ซูหวั่นพึมพำออกมาสองสามประโยชน์“ท่านย่าคะ คิดไม่ถึงเลยว่าท่านย่าจะรักครอบครัวขนาดนี้ งั้นพรุ่งนี้ข้าและลิ่วหลางจะขึ้นไปกินข้าวบ้านใหญ่นะคะ เพราะยังไงเสียมันก็เป็นบ้านของข้าเช่นกัน ท่านย่าว่าจริงหรือเปล่าคะ”

ขึ้นไปกินข้าวบนบ้านใหญ่รึ?

ฝันไปเถอะ!

แม่เฒ่าเซี่ยงหยุดไม้ที่อยู่ในมือ และขยิบตาให้กับซูฉาวโซว่“ยังไม่มาอุดปากเมียของเจ้าอีก ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ได้ ทำอย่างกับข้ากำลังทรมานนางอยู่นั่นแหละ”

นี่หมายความว่าจะนำกลับไปตีที่บ้านแล้ว

ซูหวั่นปิดประตูแล้วนอนต่อ นางสามารถได้ยินเสียงความวุ่นวายที่ด้านนั้นได้อย่างชัดเจน