บทที่ 0080

ซูหวั่นมองไปที่ซูลิ่วหลาง และซูลิ่วหลางก็ตะเบ็งเสียงอย่างไม่เขินอายออกมาว่า“หนึ่งกระปุกสามตำลึง สองกระปุกห้าตำลึง หนึ่งกระปุกใช้ได้สองเดือนเลยนะครับ!”

“เป็นสิ่งที่ต้องมีสำหรับความงามและบำรุงผิวพรรณ รีบมาซื้อเร็วๆนะครับ กำจัดสิวกำจัดริ้วรอย โดยเฉพาะสาวๆที่มีสิวมีแผลเป็นอยู่บนใบหน้า!”

เสียงของซูลิ่วหลางแหบแห้งเล็กน้อย

เขาทำตามสิ่งที่ซูหวั่นสอน และฝึกฝนมาเป็นเวลานาน!

เมื่อแม่บ้านสาวที่อยู่ข้างๆได้ยินแบบนั้น ก็รู้สึกว่าแพงเกินไป จึงทำได้เพียงจ้องมองไปที่ครีมแล้วพูดว่า“นังหนูซู ลดราคาหน่อยได้หรือเปล่า มันแพงเกินไปนะ”

“ข้าใช้วัตถุดิบที่ราคาแพงมาทำครีม มันเป็นสูตรลับของบรรพบุรุษ แค่ค่าวัตถุดิบก็ตำลึงสองตำลึงแล้วนะ” ซูหวั่น ยังคงพยายามต่อไป

เมื่อได้ยินแบบนั้น เหล่าบรรดาแม่บ้านสาวก็ไม่ได้ต่อรองอีกต่อไป

โดยเฉพาะแม่บ้านสาวที่มีสิวอยู่บนใบหน้า นางรีบซื้อสองกระปุกทันที แล้วก็จ่ายเงินห้าตำลึงไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นนางก็กอดกระปุกครีมและเดินดุ่มๆกลับไปที่บ้าน เพราะกลัวว่าใครจะมาแย่งเอาไปอย่างไงอย่างงั้น

“มีสิบแปดกระปุกเท่านั้น หากขายหมดแล้วจะต้องรอครึ่งเดือน ข้าถึงจะมาขาย”พอพูดจบ ซูหวั่นก็หยิบกระปุกครีมออกมาอีกสิบกระปุก “นี่คือครีมสำหรับล้างหน้า ราคาหนึ่งตำลึง ใช้ร่วมกันกับครีมกำจัดสิว จะให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า!”

ในการทำธุรกิจ จะต้องหาวิธีการอยู่เสมอๆ

และการทำธุรกิจสินค้าที่ไม่พอกับความต้องการนี้ใช้ได้ผลดีไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ไม่ต้องพูดถึงว่า การทำครีมนี้ยุ่งยากจริงๆ วัตถุดิบยาบางชนิดนางก็ต้องขึ้นเขาไปหาด้วยตัวเองอีกต่างหาก

โดยที่คนอื่นๆก็ทำได้ไม่ดี และจำเป็นต้องลงมือทำด้วยตัวเองทุกอย่าง

เมื่อเหล่าบรรดาแม่บ้านสาวได้ยินซูหวั่นพูดแบบนั้น ก็ไม่ลังเลที่จะควักเงินของตัวเองออกมา บ้านของพวกนางต่างก็อยู่ในเมือง ซึ่งมีฐานะร่ำรวยกว่าผู้คนที่อาศัยอยู่ในชนบทมาก จะซื้ออะไรก็ไม่ต้องประหยัดแต่อย่างใด

โดยที่บางคนซื้อรวดเดียวสี่กระปุก เพราะเตรียมที่จะมอบให้คนอื่นๆด้วย

ชายหนุ่มบางคนก็เข้ามาซื้อไปสองกระปุก และคิดที่จะมอบให้หญิงสาวที่ตัวเองหมายปอง ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ครีมความงามนี้ก็ขายจนหมดเกลี้ยง

ซูหวั่นยังตั้งชื่อให้ครีมบำรุงนี้อีกด้วยว่า“ครีมฝูหรง”

คนโบราณจะไม่หลอกลวงนาง

การหาเงินกับผู้หญิงนั้นง่ายกว่าผู้ชาย

หลังจากเก็บแผงขายของ ซูหวั่นก็บิดขี้เกียจอีกครั้ง โดยที่กระดูกเสียงดังกรอบแกรบ

ซูลิ่วหลางเก็บเงินอัดมาโดยตลอด และกอดกล่องไม้เอาไว้อย่างไม่วางมือตามที่พี่สาวได้กำชับเอาไว้

สองพี่น้องได้เก็บข้าวของมาไว้ที่รถเทียมวัว จากนั้นก็รบกวนให้ลุงอู๋ช่วยเฝ้าเอาไว้ จากนั้นก็ไปซื้อกับข้าวและข้าวสารสำหรับมื้อเย็นเล็กน้อย