บทที่ 0081

สิบแปดกิโลครึ่ง ครึ่งกิโลสิบสตางค์

หากไม่รวมค่าลองชิมและลดราคา นางจะได้กำไลสามร้อยหกสิบสตางค์ !

ในหนึ่งวันสามารถเทียบเท่ากับการที่ซูเหลียนเฉิงออกไปทำงานกว่าครึ่งเดือนเลยทีเดียว และสามารถซื้ออาหารได้มากกว่ายี่สิบกิโลอีกด้วย!

นอกจากนี้ยังรวมไปถึงครีมฝูหรงสิบแปดกระปุกและยาสบู่อีกสิบขวด

ลบขวดที่ทดลองออกไปหนึ่งขวด

จะเหลือสิบเจ็ดกระปุกและเก้าขวด บางคนจะซื้อสองหรือสี่กระปุกในรวดเดียว แต่ก็เป็นจำนวนน้อย ส่วนใหญ่จะซื้อหนึ่งกระปุก

โดยที่ขายเพียงครีมฝูหรงเพียงเก้ากระปุก ก็จะมีรายได้เข้ามายี่สิบเจ็ดตำลึงแล้ว

ที่เหลืออีกแปดกระปุกเป็นเงินยี่สิบตำลึง รวมกับยาสบู่อีกเก้าขวด รวมเป็นเงินห้าสิบหกตำลึง

เพียงแค่นี้ก็สามารถเทียบได้กับเงินรายได้หลายปีของครอบครัวธรรมดาๆแล้ว

แต่เงินเพียงจำนวนเท่านี้ยังไม่สามารถเปิดร้านในเมืองได้ นางต้องพยายามหาเงินให้ได้มากกว่านี้!

ซูลิ่วหลางจ้องมองกล่องไม้ในมือของซูหวั่นตาปริบๆ เขาไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน โดยที่ในใจของเขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพียงแต่ว่าไม่ได้แสดงออกมาเท่านั้น

“ท่านพี่ เมื่อครู่นี้เราใช้เงินไปห้าตำลึง”

ซูลิ่วหลางนับนิ้ว เมื่อคู่พี่สาวซื้อผ้าและอาหาร รวมถึงขนมหมื่นลี้เมื่อวานที่กินไปแค่คำเดียวเท่านั้น ทั้งหมดเป็นเงินห้าตำลึง

เขาจำมันได้

ซูหวั่นหยิบขนมหมื่นลี้และแกะกระดาษน้ำมันออก จากนั้นก็ลูบศีรษะของซูลิ่วหลาง“กินซะ เงินห้าตำลึงไม่ได้มากมายอะไรหรอก ต่อไปพี่จะหาเงินอัดมาให้มากกว่านี้!”

ซูลิ่วหลางยิ้มจนตาหยี แล้วกินขนมหมื่นลี้ที่หอมหวาน

นอกจากจะหวานที่ปากแล้ว แม้แต่ในใจก็ยังหวานตามไปด้วย

สองพี่น้องค่อยๆขับรถเทียมวัวกลับบ้านอย่างช้าๆ

นางหลี่ยืนเขย่งปลายเท้าอยู่ที่ประตู ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล หากนางไม่ต้องดูแลซูเหลียนเฉิง นางก็คงเดินทางไปตลาดด้วยแล้ว

เมื่อเห็นรถเทียมวัวของสองพี่น้อง นางหลี่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ทำไมกลับเอาจนป่านนี้ หิวหรือเปล่า? แม่ทำกับข้าวเสร็จแล้วนะ รีบมากินเถอะ”