บทที่ 0082

ใครๆต่างก็พูดว่าลูกสาวนั้นไร้ประโยชน์ แต่นางกลับคิดว่า ลูกสาวนั้นเอาใจใส่มากที่สุด เพียงแต่ว่าซูหวั่นได้อยู่กับแม่ที่ไม่เอาไหนอย่างนาง เลยต้องลำบากอยู่แบบนี้

นางถูกบังคับให้รับเงินอัด และก็กอดสองพี่น้องร้องไห้อยู่สักพัก โดยที่ซูเหลียนเฉิงนอนอยู่บนเตียงอิฐไฟและไม่พูดอะไรสักคำ

แต่ดวงตาของเขากลับแดงระเรื่อขึ้นมาเช่นกัน

ซูหวั่นเช็ดน้ำตาให้นางหลี่ หัวเราะทั้งน้ำตาแล้วพูดว่า“ท่านแม่คะ ท่านไม่อย่าร้องไห้เลยนะ ร้องมาไปสุขภาพจะไม่ดีเอา ท่านแม่เก็บเงินอัดนี้เอาไว้เถอะนะ ข้าให้เงินหนึ่งพันสตางค์ ที่เหลือก็เป็นเงินก้อนนะคะ”

นางหลี่เก็บเงินอัดลงในกระเป๋าด้วยใบหน้าแดงก่ำ และรู้สึกหนักๆ

โดยที่ด้านในเต็มไปด้วยความรักในครอบครัวนั่นเอง

มีเงินเหลืออยู่สี่สิบหกตำลึง และซูหวั่นก็ใส่ลงไปในพื้นที่จินตนาการ เมื่อรวมกับเงินที่ชายชุดดำให้มานั้น รวมแล้วก็เป็นหกสิบตำลึงพอดี

โดยที่ร้านค้าในเมืองรวมค่าธรรมเนียมทั้งหมดก็แปดสิบตำลึง

เพื่อป้องกันเอาไว้เสียก่อน นางจะต้องเตรียมเงินจำนวนหนึ่งร้อยตำลึงถึงจะพอ!

ทั้งสี่กินข้าวกันอย่างลวกๆ ซูหวั่นเตรียมที่จะไปล้างไส้หมูและหัวหมู ในขณะที่นางกำลังจะถือถังน้ำไปหาบน้ำนั้น ก็พบว่านางหลี่ได้หาบน้ำมาเติมเอาไว้เต็มโอ่งแล้ว

นางหลี่ไม่สามารถอยู่ว่างๆได้ นางยืนอยู่ประตูห้องครัวแล้วยิ้มให้กับซูหวั่น“อาหวั่น แม่หาบน้ำได้ เจ้าอย่าเป็นห่วงเลย ตอนที่แม่ท้องเจ้าอะไรก็ทำเสียทั้งนั้น”

ซูหวั่นหมดคำพูด ได้แต่เข้าไปตรวจชีพจรให้กับนางหลี่

ชีพจรเป็นปกติ

“ท่านแม่ ตอนนี้ท่านแม่ยังไม่ครบสามเดือนดีเลย สถานการณ์ยังไม่มั่นคง เพื่อพวกเรา ท่านแม่จะต้องทำงานให้น้อยลง ต่อไปหากข้าหาบน้ำไม่ทัน ท่านแม่ของให้คนข้างๆช่วย หรือไม่ข้าก็จะให้เงินอัดเป็นค่าตอบแทนไป”

เมื่อพูดมาถึงตอนนี้ ซูหวั่นก็ยังไม่วางใจ และคิดที่จะขอให้ป้าฟางมาทำงานพวกนี้

ยังไงเสียนอกจากงานในไร่นาแล้ว ป้าฟางก็ไม่ได้มีงานอะไรอย่างอื่น

สิ่งที่ดีเราจะไม่หยิบยื่นให้คนนอก ป้าฟางเป็นคนดีคนหนึ่ง และนางก็เคยช่วยชีวิตโกว่ต้านเอาไว้อีกด้วย ให้เงินค่าแรงสักหน่อย ป้าฟางก็คงจะไม่ปฏิเสธหรอกนะ

นางหลี่มีอารมณ์อ่อนไหวเล็กน้อยตั้งแต่ตั้งท้อง นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จมูกของนางรู้สึกเจ็บจี๊ดเมื่อได้ยินคำพูดห่วงใยของซูหวั่น