บทที่ 0083

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทุกคนก็มองไปยังนางหวางพร้อมกับหัวเราะออกมา

แน่นอนว่าพวกเขาได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ โดยเฉพาะเสียงร้องไห้ของนางหวาง โดยที่พวกเขารู้สึกสงสัยมาตลอดว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่นางหวางกลับปิดปากไม่พูดอะไรเลย

เมื่อได้ยินซูหวั่นพูดแบบนี้แล้ว ทุกคนก็โพล่งหัวเราะเสียงดังออกมาทันที

สีหน้าของนางหวางเปลี่ยนไปทันที โดยที่ปากก็พึมพำว่านังสารเลวอย่างแผ่วเบา แล้วก็รีบกระโจนเข้ามาหานางหลี่ทันที

นางยกมือและเปิดผ้าคลุมสีดำออก

เมื่อมองเห็นหัวหมูนี้ นางก็ต้องตกใจ มือสั่นและพูดเยาะเย้ยออกมาว่า“ที่แท้ก็เป็นหัวหมูกับไส้หมูนี่เอง ข้าว่าแล้วทำไมถึงทำลับๆล่อๆแบบนี้ ถุย กลิ่นแรงขนาดนี้!”

กลิ่นของมันรุนแรงและน่าขยะแขยง ซึ่งนางหวางก็หมดความสนใจในทันที

โดยในใจคิดว่าครอบครัวของเจ้ารองตกต่ำถึงขนาดนี้แล้วเหรอนี่ นางยอมที่จะกินผักมากกว่าที่จะยอมกินไส้หมูแบบนี้!

ซูหวั่นแบกไม้หาบ บุ้ยปากแล้วพูดว่า“น้าสาม ของที่บ้านเรากิน ท่านน้าคงจะรังเกียจเป็นธรรมดา ต่อไปก็อย่ามาปีนกำแพงข้าอีกก็แล้วกัน”

“ฮ่าฮ่า!”

ทุกคนหัวเราะเยาะ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้ยินเรื่องราวที่นางหวางคิดจะขโมยกระต่ายนั้นแล้ว

ใบหน้าของนางหวางมืดมน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกละอายแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกับถลึงตามองใส่พวกเขาเสียอีก“หัวเราะอะไรกัน ข้าตกลงไปน่ะ ไม่ใช่จงใจที่จะปีนเข้าไปสักหน่อย หัวเราะบ้าบออะไรกัน!”

“ปีนเข้าไปแล้วยังคว้ากระต่ายของใครเขาเอาไว้อีก? อุ๊ย นี่มันแปลกจริงๆ!” บางคนทนไม่ไหวกับท่าทางที่เสแสร้งของนางหวาง จึงต้องการเปิดโปงเป็นธรรมดา

นางหวางกัดฟัน

นางแทบอยากจะกระโจนเข้าไปฉีกปากของใครคนนั้นเสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่น่าเสียดายที่ร่างกายของนางเจ็บปวดเกินไป และทำได้เพียงหันหลังกลับไปในห้องอย่างหดหู่เท่านั้น

ซูหวั่นถอนสายตา และเดินไปที่แม่น้ำพร้อมกับนางหลี่

ตอนนี้น้ำในแม่น้ำใสมากจนมองเห็นด้านล่าง และไม่มีมลพิษแต่อย่างใด หากล้างไส้หมูก็ต้องสะอาดเป็นธรรมดา

ประกอบกับสมุนไพรที่ซูหวั่นตั้งใจถือออกมาด้วยนั้น กลิ่นมันหอมสดชื่นเอาเสียมากๆ

เมื่อนางหลี่ล้างเหนื่อยแล้ว นางก็นั่งบนหินเพื่อพักผ่อนสักพัก

หลังจากล้างสะอาดเรียบร้อยแล้ว นางหลี่ก็หั่นหัวหมูและไส้หมูเป็นชิ้นๆบนชายฝั่ง ขณะที่ซูหวั่นถือถังไม้ไปที่บ่อเพื่อตักน้ำ