บทที่ 0084

“ป้าฟางคะ ข้าขอตัวกลับก่อนนะ”

ในขณะที่ป้าฟางกำลังยุ่งอยู่กับการตักกับข้าวใส่จาน พลางตอบรับกลับมาว่า“อ้อ ได้ๆโก่วต้านไปส่งพี่อาหวั่นเร็วเข้า!”

ซูหวั่นเดินไปที่บ่อน้ำ และตักน้ำเต็มถัง

จากนั้นโก่วต้านก็เดินมาพร้อมถังไม้เล็กๆ“พี่อาหวั่นครับ แม่ข้าให้ข้ามาช่วยพี่น่ะ”

ซูหวั่นกล่าวขอบคุณ

ยิ้มพร้อมกับตักน้ำเต็มถัง จากนั้นก็มองโก่วต้านที่ยกถังไม้ขึ้นอย่างขยันขันแข็ง และเดินนำหน้าไปอย่างช้าๆ

ก้าวไปพลางหกไปพลาง ไม่นานขากางเกงก็เปียกไปไปครึ่งค่อนตัว

ซูหวั่นที่กำลังหาบถังน้ำอยู่แทบจะอดกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

โก่วต้านยังเด็กและอายุรุ่นราวคราวเดียวกับซูลิ่วหลาง ซึ่งพ่อและแม่ก็มีเขาตอนอายุเยอะด้วย ดังนั้นคนในบ้านจึงตามใจเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แม้ว่าจะไม่มีแรงมาก แต่เด็กคนนี้นิสัยดี และเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์เอาเสียมากๆ

ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่สามารถเล่นกับซูลิ่วหลางได้

เมื่อทั้งสองหาบน้ำไปถึงแม่น้ำก็เป็นเวลาหลังจากนั้นสิบห้านาทีแล้ว โดยที่นางหลี่ได้ล้างและหั่นหัวหมูและไส้หมูเป็นชิ้นๆเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นซูหวั่นก็เทน้ำลงไปในกะละมังไม้

ต่อจากนั้นก็เทเนื้อและไส้หมูที่หั่นแล้วลงไปในกะละมังไม้ แล้วเติมสมุนไพรลงไปแช่ด้วยกัน

หลังจากได้กำชับให้นางหลี่เฝ้าคอยดูอยู่ทางนี้ ซูหวั่นก็เตรียมที่จะไปหาบน้ำอีกรอบ แต่ทันทีที่นางหันหลังกลับ ก็ได้เห็นซูชิงกำลังหาบน้ำมาทางนี้แล้ว

ซูหวั่นพูดด้วยความประหลาดใจ“ลุงชิงคะ ทำไมท่านลุงถึงมาที่นี่ได้?”

ซูชิงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าคนทั้งหมด ใช้ผ้าเช็ดเหงื่อบนใบหน้า แล้วพูดกับซูหวั่นว่า“ป้าฟางของเจ้าบอกกับข้าแล้วล่ะ อาหวั่น ต่อไปอย่าได้เกรงใจเลย เรียกข้าก็ได้แล้ว ไม่ต้องให้เงินอัดอะไรหรอก มันไม่ดี”

“ลุงชิงคะ สิ่งที่ควรพูดข้าก็ได้พูดให้ป้าฟางฟังทั้งหมดแล้ว นี่มันคนละเรื่องกัน ต่อไปอาจจะต้องรบกวนให้บ้านท่านช่วยข้าไปตัดฟืนอีกนะคะ แม่ข้ากับข้าทำงานก็ไม่ทันเหมือนกัน”

ซูชิงเข้าใจสถานการณ์ของบ้านตระกูลซูดี

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก และคิดแค่ว่าหากมีอะไรที่พอจะช่วยได้ในอนาคต ตัวเขาจะไม่ลังเลแต่อย่างใดเลย