บทที่ 0085

นางจางไม่เชื่อว่าซูหวั่นจะกล้าเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศจริงๆ

เพราะหากคนในหมู่บ้านซีสุ่ยรับรู้เรื่องนี้ ชื่อเสียงของซูหวั่นก็จะพลอยไม่ดีไปด้วยเช่นกัน ถึงเวลานั้นลูกสาวของตระกูลซูก็คงจะขายไม่ออก

และซูหวั่นก็เป็นหลานสาวของตระกูลซูเช่นกัน มันก็ต้องถูกเหมารวมอยู่แล้ว

ซูหวั่นค้ำกรอบประตูด้วยมือข้างเดียว“ป้าใหญ่คะ ท่านป้าจะลองก็ได้นะว่าข้าจะกล้าหรือไม่ ข้าก็แค่รักษาชื่อเสียงเอาไว้ไม่ได้ แต่พี่ใหญ่แม้แต่ชีวิตก็รักษาเอาไว้ไม่อยู่”

“ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็แยกครอบครัวกันแล้ว มันไม่กระทบบ้านข้าสักเท่าไหร่หรอก”

นางรู้มานานแล้วว่านางจางจะมาไม้นี้

ก่อนหน้านี้นางก็ได้คิดคำโต้กลับเอาไว้แล้ว เพราะอะไรๆก็ต้องเตรียมการล่วงหน้าเอาไว้เสียก่อน

นางจางไม่สามารถเอาชนะซูหวั่นได้ จึงทำได้แต่กัดฟันและกลับไปที่บ้านใหญ่เพื่อฟ้องเสียยกใหญ่ หลังจากที่ฟังแล้ว แม่เฒ่าเซี่ยงก็โกรธจนควันออกหู

“นางพูดแบบนั้นจริงๆรึ?”

นางจางพยักหน้า ยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้างโดยไม่พูดอะไรต่อ

ส่วนนางหวางก็รีบพูดใส่ไฟไปสองสามคำว่า“ท่านแม่ ข้าว่านังเด็กสารเลวคนนั้นจะปีกกล้าขาแข็งขึ้นเมาเรื่อยๆแล้วนะ ตอนนี้มีอะไรก็กล้าเอาไปพูดข้างนอกทั้งนั้น ต่อไปจะไม่ปีนขึ้นมาบนหัวของท่านแม่เลยหรือคะ?”

แม่เฒ่าเซี่ยงยังคงไม่พอใจในเรื่องที่นางหวางเอาไข่ไก่ไปให้บ้านของตัวเองอยู่

เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้ แม่เฒ่าเซี่ยงก็พูดอย่างไม่เป็นมิตรว่า“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาพูด จะลองอีกครั้งใช่มั้ย?ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”

นางหวางตกใจจนตัวสั่น และเดินออกจากประตูห้องไปอย่างไม่เต็มใจ

เมื่อออกไปข้างนอก นางก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำออกมา“นังแกใกล้ตาย สักวันหนึ่งข้าจะจัดการเจ้า!”

เหลือเพียงนางจางและแม่เฒ่าเซี่ยงอยู่ในห้อง

ทั้งสองเงียบกริบไม่พูดไม่จา แม่เฒ่าเซี่ยงยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ พร้อมกับคลำเงินอัดที่อยู่ในอ้อมแขน และคิดว่าจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นเสียแล้ว

ถ้าขืนปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป ไม่แน่ว่าซูหวั่นก็อาจจะอาละวาดอะไรขึ้นมาอีกก็เป็นไปได้

เมื่อคิดเช่นนี้ แม่เฒ่าเซี่ยงจึงก้าวขาสั้นๆของตัวเองไปยังบ้านของซูหวั่นที่อยู่ทางนั้น

“ออกมาๆ! สะใภ้รอง! เปิดประตู!”