บทที่ 0088

แต่นางก็ไม่อยากจะให้สามีเป็นคนกลางที่ลำบากใจ จึงยอมให้ซูหวั่นไป และกำชับนางว่าต้องระวังความปลอดภัยด้วย

เมื่อมาถึงบ้านใหญ่ ซูหวั่นก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันมาจากในบ้านขณะที่นางยังอยู่ในลานบ้าน

พ่อเฒ่าซูกำลังกดเสียงเพื่อสั่งสอนแม่เฒ่าเซี่ยง น้ำเสียงมีความสั่นเทาอยู่เล็กน้อย“ยายแก่ เห็นเงินจนบ้าไปแล้วหรือไง เงินสำคัญขนาดนั้นเชียวรึ?”

“แน่นอนว่าเงินน่ะสำคัญอยู่แล้ว เจ้าไม่ได้ดูแลบ้าน เจ้าไม่รู้หรอกว่าพริกเกลือข้าวสารมันแพงแค่ไหน!”

แม่เฒ่าเซี่ยงไม่ยอมอ่อนข้อ และพูดเหน็บแนมขึ้นมาว่า“เดิมทีบ้านของเจ้ารองก็ไม่ดีอยู่แล้ว ข้าหางานให้นังหนูหวั่นทำ ทำไมข้าถึงกลายเป็นคนผิดไปได้ล่ะ!”

นิ้วของพ่อเฒ่าซูสั่นด้วยความโกรธ

จากนั้นก็ทุบโต๊ะเสียงดัง

เขาไม่คิดเลยว่าแม่เฒ่าเซี่ยงจะสนใจเรื่องพริกเกลือข้าวสารขนาดนี้ คิดแต่เรื่องนี้มาโดยตลอด อธิบายไม่เข้าใจ และในหัวมีแค่เรื่องเงินเท่านั้น!

“เจ้าพูดน่าฟังมากเลยนะ แต่หลินหยวนไว่เป็นคนแบบไหน เจ้าไม่รู้รึไง? เจ้ายังต้องการชื่อเสียงของตัวเองอยู่หรือเปล่า ถึงตอนนั้นคนอื่นๆจะพูดได้ว่าเจ้าบังคับหลานสาวไปเป็นผู้หญิงอย่างว่าได้นะ!”

“บางทีอนาคตของเสี่ยวซื่ออาจจะถูกทำลายไปเพราะเจ้าก็ได้นะ!”

เมื่อได้ยินพ่อเฒ่าซูพูดถึงลูกชายคนเล็ก แม่เฒ่าเซี่ยงก็พูดอย่างตึงเครียดขึ้นมาทันทีว่า“มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เสี่ยวซื่อเป็นคนที่กำลังสอบข้าราชการนะ ไม่สามารถมีชื่อเสียงในทางที่ไม่ดีได้ หากมีชื่อเสียงไม่ดีแล้วก็อย่าคิดที่จะสอบจอหงวนเลย กระทั่งแม้แต่สิทธิ์สอบก็ยังไม่มีเลย เจ้าว่าร้ายแรงไหมล่ะ?”

พ่อเฒ่าซูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า“หลายปีมานี้ข้าหาเงินมาได้ก็ให้เจ้าหมดไม่ใช่เหรอ เจ้าประหยัดสักหน่อย อย่าคิดวิธีสกปรกๆแบบนี้เลย ถือว่าทำเพื่อความสุขของเสี่ยวซื่อก็แล้วกันนะ”

แม่เฒ่าเซี่ยงพึมพำออกมา“เงินพวกนั้นยังไม่พอใช้สามปีเลย แล้วมันจะพอได้ยังไง เจ้าใหญ่กับเจ้าสามก็ขี้เกียจสันหลังยาวขนาดนั้น...”

“ข้าจะคิดหาวิธีให้กับเจ้าเอง ยังไงเสียเจ้าก็อย่าไปยุ่งบ้านของเจ้ารองอีก!”

ที่ลานบ้าน ซูหวั่นรู้สึกหนาวเหน็บในใจเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้

ที่แท้สิ่งที่เรียกว่าดีของพ่อเฒ่าซู ทำไปก็เพียงเพราะอาสี่ที่จะสอบเข้าราชการนั่นเอง

และมันก็เป็นการเสแสร้งเท่านั้น น่าเสียดายที่ท่านพ่อยังคงอยู่ในกะลาอยู่

ซูหวั่นไม่ต้องการอยู่อีกต่อไป จึงเดินไปเคาะประตูและเดินเข้าไป“ท่านปู่ ท่านพ่อให้ข้ายกกับข้าวมาให้ท่านและท่านย่าค่ะ”

เมื่อได้ยินคำว่ากับข้าว แม่เฒ่าเซี่ยงก็ดวงตาลุกวาว