บทที่ 0087

ซูหวั่นรับผ้าเช็ดหน้ามาและเช็ดน้ำตาไม่กี่หยดที่หางตา ล้างมือและทำไส้หมูและหัวหมูต่อไป

นางหลี่รู้สึกกังวลเล็กน้อย

นางนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเหม่อลอย และมองไปทางบ้านใหญ่เป็นครั้งคราว

สิ่งที่แม่เฒ่าเซี่ยงได้พูดมาเมื่อครู่นี้ นางได้ยินหมดแล้ว หลินหยวนไว่เป็นคนแบบไหนนางก็รู้อยู่แก่ใจดี แค่คิดไม่ถึงว่าแม่สามีของตัวเองจะเป็นคนแบบนี้ไปได้ แม้แต่หลานสาวของตัวเองก็ยังทำได้ลงคอ

แต่เมื่อคิดทบทวนอีกครั้ง

แม้แต่ซูเหลียนเฉิงที่เป็นลูกชายแท้ของตัวเอง แม่เฒ่าเซี่ยงก็ยังไม่ได้สนใจไยดี และก็คงไม่ต้องพูดถึงซูหวั่นที่ข้ามรุ่นแบบนี้แล้ว

นางหลี่ลูบมือของซูหวั่นแล้วพูดว่า“อาหวั่น ต่อไปพวกเราจะต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ส่วนคนบนบ้านใหญ่นั้น เราอย่าไปสนใจเลย เราอยู่กันดีๆก็พอแล้ว”

“ท่านแม่ ท่านแม่ไม่ต้องกังวลนะคะ ข้าก็คิดแบบนี้เหมือนกัน”

พวกนางอาบน้ำเสร็จก็กลับไปที่เตียงอิฐไฟทันที

ซูเหลียนเฉิงพิงหมอน จ้องมองไปที่ซูหวั่นและลังเลใจอีกครั้ง สุดท้ายก็ดึงผ้าห่ม หันกลับไปและไม่พูดไม่จา

“ท่านพ่อ ท่านพ่อมีอะไรก็พูดมาตรงๆเถอะค่ะ เก็บเอาไว้มันไม่ดีต่อร่างกาย”

“เฮ้อ!”

ซูเหลียนเฉิงถอนหายใจแล้วพูดว่า“อาหวั่น บ้านเรามีหัวหมูไม่ใช่รึ ท่านย่าทำไม่ดีต่อลูก แต่ท่านพ่อก็ดีกับเราอยู่บ้างนะ เจ้าเอาไปส่งให้ท่านสักหน่อยสิ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ซูเหลียนเฉิงได้แต่มองไปที่ซูเหลียนเฉิง

และไม่ได้พูดอะไรออกไป

พ่อคนนี้ดีทุกอย่าง แต่ไม่ดีตรงที่ว่าเขาไม่คิดแค้น แม้กระทั่งการกตัญญูแบบโง่ๆ แต่ก็พอประมาณแล้ว

แม่เฒ่าเซี่ยงทำกับเขาแบบนี้แล้ว แต่เขายังอยากที่จะส่งสิ่งของไปให้ ต่อให้พ่อเฒ่าซูจะดีกับครอบครัวของพวกเขาอยู่บ้าง แต่จะดีไปกว่าแม่เฒ่าเซี่ยงไปเท่าไหร่กัน

เพราะถ้าเป็นพ่อที่ดีจริงๆ

ครอบครัวของเขาก็คงไม่ต้องถูกแม่เฒ่าเซี่ยงไล่ออกมา ทั้งๆที่ซูเหลียนเฉิงได้ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้หรอกนะ

สิ่งเดียวที่ดีก็คือ เขาให้แม่เฒ่าเซี่ยงแบ่งสิ่งของให้กับพวกเขาเพื่อให้พวกเขาออกมาดิ้นรนด้วยตัวเองแบบนั้น

ซูเหลียนเฉิงรู้สึกละอายใจมากเมื่อถูกซูหวั่นมองแบบนี้

เขารู้ว่าตัวเองไม่ควรที่จะพูดแบบนั้นออกไป เพราะตอนนี้เขาเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ยังต้องพึ่งพาภรรยาและลูกสาวอยู่แบบนั้น