บทที่ 0090

ซูหวั่นรับกะละมังไม้มา

ส่วนซูลิ่วหลางก็รับเงินห้าสิบสตางค์มานับ

สองพี่น้องมีการแบ่งงานกันชัดเจน ป้าคนนั้นหัวเราะอย่างมีความสุข แค่มองดูเนื้อตุ๋นที่เต็มกะละมัง น้ำลายไหลแล้ว

“ท่านป้า ถ้าชอบก็มาบ่อยๆนะคะ วันที่แปดของทุกเดือน ลูกค้าประจำซื้อหนึ่งกิโลครึ่งแถมครึ่งกิโลค่ะ”

ป้าคนนั้นรับกะละมังไม้ ดวงตาเป็นประกาย“จริงเหรอ?”

“จริงสิคะ ข้าไม่โกหกท่านป้าหรอกนะ”ซูหวั่นรู้การตลาดแบบนี้ดี นางกุมความคิดของป้าคนนี้อยู่หมัดแล้ว

ป้ามีความสุขมาก และวางแผนในใจแล้วว่าวันที่แปดเดือนหน้าเขาจะมาอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม นางก็มองไปที่ใต้โต๊ะของซูหวั่นอีกครั้ง แล้วถามว่า“นังหนูซู ข้าได้ยินเพื่อนบอกว่าเจ้ายังขายครีมบำรุงผิวด้วยงั้นรึ จริงหรือเปล่า?”

ซูหวั่นรู้สึกประหลาดใจ

คิดไม่ถึงเลยว่าข่าวกระจายไปอย่างรวดเร็วขนาดนี้ ตัวเมืองนี้ค่อนข้างจะใหญ่ รวมแล้วประมาณหนึ่งพันครัวเรือนเลยทีเดียว

“ถูกต้องค่ะ แต่จำนวนของเดือนนี้ขายหมดไปแล้ว”

ป้าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดอย่างลังเลขึ้นมาว่า“ข้าได้ยินมาว่า ครีมฝูหรงของเจ้านั่นวิเศษมาก แม่บ้านสาวปากตัวเมืองที่เป็นสิวนั้นมาซื้อไปเมื่อวาน วันนี้เช้าสิวได้หายไปหมดแล้วนะ”

“เดือนหน้าข้าจองไว้ล่วงหน้าสองสามกระปุกนะ พวกลูกสะใภ้บ้านข้ารักสวยรักงามด้วยกันทั้งนั้น ข้ามีเงิน กักเอาไว้ให้ข้าหน่อยนะ”

เมื่อลูกค้ามาถึงประตูบ้าน นางก็คงไม่บอกปัดอยู่แล้ว

ซูหวั่นรีบพยักหน้า แล้วพูดว่า“ได้ค่ะ ข้าจำได้แล้ว”

หลังจากนั้นป้าคนนั้นถึงได้หิ้วตะกร้ากลับไปอย่างไม่เต็มใจ ไม่นาน ก็มีลูกค้าอีกหลายคนมาซื้อเนื้อตุ๋น

ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นลูกค้าประจำ

ราคายุติธรรมและไม่แพง ถูกและอร่อย บ้างก็ได้ยินว่าอร่อย ก็เตรียมที่จะมาซื้อกลับไปลองชิมดู

ซูหวั่นยุ่งมาก แต่ก็ไม่ลืมที่จะแนะนำผักสดของป้าร้านข้างๆด้วยเช่นกัน

ปริมาณเนื้อตุ๋นของวันนี้ค่อนข้างเยอะ แต่กลับขายหมดเร็วกว่าเมื่อวานมาก หนึ่งชั่วโมงครึ่งก็เหลือแค่เพียงหนึ่งกิโลครึ่งเท่านั้น และท้องฟ้าก็สว่างขึ้นมาแล้ว

“หลีกไป หลีกไป!”

ทันใดนั้น ขณะที่ซูหวั่นกำลังเก็บโต๊ะอยู่นั้น ก็มีผู้ชายสามคนเดินเข้ามา ท่าทางเหมือนอันธพาลอย่างไงอย่างงั้น