บทที่ 0091

ร้านอาหารตงไหลมีคนคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังเลยนะ

ซูหวั่นหัวเราะเบาๆ และพูดอย่างไม่สะทกสะท้านว่า“เจ้าของร้านเปาคะ หากท่านอยากทานรบกวนพรุ่งนี้เช้ามาใหม่นะคะ เนื้อตุ๋นที่เหลือข้าจะเอาไปให้เพื่อนน่ะค่ะ”

เจ้าของร้านเปาคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวที่ไม่มีภูมิหลังและสถานะแบบนั้นจะกล้าพูดแบบนี้กับเขาได้

ใบหน้าของเขาทั้งมืดมนและซีดเผือด

“นังหนูซู เจ้าเป็นคนฉลาด คนฉลาดก็อย่าแสร้งทำเป็นโง่ต่อหน้าข้า ไม่งั้นข้าจะให้เจ้าเห็นดีแน่!”

ซูหวั่นดึงซูลิ่วหลางไปข้างหลังเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้เขากลัว แล้วพูดว่า“เจ้าของร้านเปาคะ ข้าทำการค้าขายเล็กๆเท่านั้น แล้วจะไปขวงทางธุรกิจของท่านได้อย่างไรคะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าของร้านเปาก็ตกตะลึง

ระหว่างร้านอาหารกับรถเข็นขายของ มันช่างไกลกันเสียเหลือเกิน

เพียงแต่ว่า……

เมื่อคิดถึงจุดประสงค์ที่มาที่นี่ สีหน้าของเจ้าของร้านเปาก็เปลี่ยนไปทันที“นังหนูซู เจ้าจะขายหรือไม่ขาย?”

“ไม่ขาย!”

ส่วนที่เหลือนางก็จะมอบให้คนอื่นๆ แน่นอนว่าคงขายไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าของร้านยังมีความคิดที่แปลกประหลาด หากนางขายก็มีแต่จะทำให้ตัวเองเกิดปัญหาเท่านั้น

ผู้คนรอบๆต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันไปทั่ว เจ้าของร้านเปาสะบัดแขนเสื้อแล้วพูดว่า“ไม่ขายข้าก็จะพังแผงขายของเจ้าซะ!”

“เจ้าของร้านเปา กฎหมายยังอยู่ในสายตาท่านหรือเปล่า?” ซูหวั่นถาม

หากนางแสดงความขี้ขลาดต่อหน้าเจ้าของร้านเปา ต่อไปก็จะมีปัญหาไม่รู้จบอย่างแน่นอน

ป้าที่อยู่ข้างๆเป็นห่วงซูหวั่นมาก นางขยิบตาให้ซูหวั่นอย่างลับๆ หวังว่านางจะไม่โต้เถียงกลับไปอีก

คนเล็กๆที่ไร้ภูมิหลังจะไปรุกรานคนใหญ่คนโตได้อย่างไรกัน

ป้าไม่กล้าตักเตือนอย่างโจ่งแจ้ง ได้แต่ยืนบีบมืออย่างร้อนใจอยู่ข้างๆ ซูหวั่นพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย เพื่อบอกเป็นนัยว่านางรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร

เจ้าของร้านเปาพูดว่า“เจ้ามาพูดเรื่องกฎหมายกับข้าที่นี่?มันน่าตลกเสียจริงๆ!”

“ใครน่าตลกกันแน่ เจ้าของร้านเปารู้แก่ใจดี” ซูหวั่นหยุดชะงัก และพูดคำต่อคำว่า“เจ้าของร้านอาหารตงไหลกลับกลัวแม่ค้าแผงขายเล็กๆอย่างนั้นเหรอ น่าอับอายเสียจริงๆ”

เจ้าของร้านเปาไม่ต้องการที่จะทำเรื่องนี้ให้กลายเป็นเรื่องใหญ่