บทที่ 0092

ลุงอู๋เจะปาก“ก็ต้องเป็นร้านอาหารเค่อเยว่อยู่แล้ว จำนวนแขกในร้านตงไหลเทียบไม่ได้กับร้านเค่อเยว่เลยนะ เจ้าถามไปทำไมกัน หรือว่าคนของตงไหลมาก่อกวนเจ้า?”

ทายอีกก็ถูกอีก

ดูเหมือนว่าคนของตงไหลจะทำเรื่องแบบนี้บ่อยมาก

ซูหวั่นคิดอยู่ในใจ พยักหน้า และไม่ได้ปิดบังลุงอู๋แต่อย่างใด“เจ้าของร้านเปาของตงไหลมาหาข้าเมื่อครู่นี้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ให้ข้ามาขายเนื้อตุ๋นอีกแล้วค่ะ”

เมื่อลุงอู๋ได้ยินว่าซูหวั่นไม่สามารถมาขายเนื้อตุ๋นได้อีกแล้ว

ก็พอจะดึงสติกลับมาได้บ้าง

“เจ้าไม่มาแล้วข้าจะเอาอะไรกิน เจ้าอันธพาลพวกนั้นสมองกลวงแล้วหรือ”

ซูหวั่นไม่ได้พูดคุยกับลุงอู๋ต่อ เพียงแค่ถามว่า“ร้านอาหารเค่อเยว่ไปทางไหนหรือคะ?”

“ตรงไปจากถนนสายนี้ อยู่ตรงข้ามกับร้านตงไหลน่ะ” ลุงอู๋ชี้ไปและกินเนื้อตุ๋นอีกชิ้น

หลังจากซูหวั่นมองซูหวั่นแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจว่าซูหวั่นกำลังคิดจะทำอะไรอยู่

เขาบุ้ยๆปาก แล้วพูดตักเตือนว่า“คนของเค่อเยว่ก็ไม่ได้ดีอะไรหรอกนะ เจ้าระวังตัวหน่อย อย่าให้ใครเขาเอาเปรียบได้ล่ะ”

ซูหวั่นรู้ดีว่าลุงอู๋กำลังจงใจเตือนนางอยู่

ลุงอู๋เอาแต่พูดพร่ำตลอดทั้งวัน และก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมาหรือแอลกอฮอล์ทำให้สมองเลอะเลือนกันแน่ ใช้ชีวิตอย่างมั่วๆ พูดจาและทำอะไรก็ไม่มีตรรกะเอาเสียเลย

ซูหวั่นไม่รอช้า นางหยิบเนื้อตุ๋นที่เหลือ และพาซูลิ่วหลางเข้าไปในร้านอาการเค่อเยว่ทันที

ทันทีที่พนักงานในร้านมองเห็นนาง เขาก็ไม่ได้ถามอะไร และก็วิ่งไปด้านบนทันที

หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าของร้านหลิวของเค่อเยว่ก็ได้ลงมา เจ้าของร้านหลิวมองสำรวจมายังซูหวั่นเป็นอันดับแรก จากนั้นก็มองไปที่ร้านอาหารเค่อเยว่ฝั่งตรงข้าม

จากนั้นเขาก็พูดว่า“นังหนูซูใช่มั้ย?”

ซูหวั่นหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง และสังเกตเห็นการกระทำของเจ้าของร้านหลิว

และพึมพำอยู่ในใจว่า ไอ้จิ้งจอกเฒ่า!

คาดว่าเขาก็กำลังรอการมาของนางเช่นกัน ไม่อย่างนั้นแล้วพนักงานในร้านก็คงจะไม่มีท่าทีแบบนั้น และนั่นก็หมายความว่า เขาได้รู้ว่าเจ้าของร้านเปาได้ไปหานางแล้ว

แค่รอให้นาง“ตกหลุมพรางด้วยตัวเอง”เท่านั้น

เพียงแต่ว่า หลุงพลางของเขานั้นจะใหญ่หรือไม่ และพอที่จะผูกมัดนางเอาไว้ได้หรือเปล่าก็เท่านั้นเอง!

ซูหวั่นพูดด้วยสีหน้าไม่สบายใจ“ใช่ค่ะ ท่านคือเจ้าของร้านหลิวใช่ไหมคะ?”