บทที่ 0094

เจ้าของร้านเปาไม่ได้พูดถึงจุดประสงค์ของเขาในวันนี้

แต่นางก็คาดเดาได้

เขาได้พาพวกอันธพาลมา มันก็เห็นได้ชัดแล้วว่าเขาพุ่งเป้ามาที่สูตรเนื้อตุ๋นของนางอย่างแน่นอน

นางจึงจำเป็นต้องร่วมมือกับเจ้าของร้านหลิว ซึ่งเจ้าของร้านเปานั้นเป็นพวกที่ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าและกลัวคนที่แข็งแกร่งกว่าตน เมื่อมีเจ้าของร้านหลิวมาคอยรับหน้า นางก็สามารถหาเงินอัดได้ต่อไป

หลังจากติดต่อด้วยแล้ว นางก็พบว่าเจ้าของร้านหลิวค่อนข้างซื่อสัตย์ในธุรกิจอยู่เลยทีเดียว

นางหลี่มองไปที่ซูหวั่นอย่างกังวล และพูดว่า“อาหวั่น มีคนมาหาเรื่องกับเจ้าใช่หรือไม่ งั้นพวกเราก็อย่าไปขายเลยจะดีไหม พวกเรารุกรานพวกเขาไม่ได้หรอกนะ เราอยู่กันอย่างสงบสุขก็พอแล้วนี่!”

ในขณะที่พูด นางก็ได้ตรวจสอบข้อมือและลำตัวของซูหวั่นไปด้วย

นางกลัวว่าพวกนั้นจะถูกทุบตีซูหวั่นจนได้รับบาดเจ็บ

ซูหวั่นจับมือนางหลี่ จ้องมองนางอย่างจริงจังแล้วพูดว่า“ท่านแม่ ท่านแม่ฟังข้าพูดนะ เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าไม่ไปรุกรานใครเขาก็จะอยู่อย่างสงบสุขได้!”

เพราะหากไม่มีคนที่คอยหนุนหลังอยู่ ก็คงเป็นเหยื่อให้กับใครเขาเท่านั้น

นางหลี่ใช้ชีวิตเรียบง่ายและไม่คิดอะไรมาก

แต่นางกลับต้องคิดทบทวนเพื่อครอบครัวของพวกนาง การใช้ชีวิตก็คงไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเช่นเคยได้อีกแล้ว จะทำอะไรก็ต้องใช้เงิน ไม่อย่างนั้นแม้แต่ข้าวก็ไม่มีจะกิน

“ท่านแม่ วันนี้มีคนโลภอยากจะได้สูตรเนื้อตุ๋นของข้าแล้ว ข้าจำเป็นที่จะต้องทำแบบนี้ ไม่งั้นคนพวกนั้นก็คงจะมาแย่งถึงบ้านอย่างแน่นอน!”

“หากข้าให้ไปแล้ว พวกเราก็จะไม่มีอะไรกิน หากไม่ให้ พวกเขาคงจะมาสร้างปัญหาของบ้านเราได้ทุกวันนะคะ”

เจ้าของร้านหลิวในเค่อเยว่เป็นมิตรกว่าเจ้าของร้านเปา แต่นางก็ต้องระมัดระวังไม่ให้ตกหลุมพรางด้วยเช่นกัน

นางหลี่มองไปที่ซูหวั่น จากนั้นก็มองไปยังซูเหลียนเฉิงที่นอนอยู่บนเตียงอิฐไฟ

มีความกังวลอยู่ในใจ

และไม่กล้าตัดสินใจลงไปง่ายๆ

ซูเหลียนเฉิงได้รับสายตาขอความช่วยเหลือจากนางหลี่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยืดลำตัวแล้วพูดว่า“เซียงหรู ข้าเชื่ออาหวั่น ปล่อยมือให้นังหนูไปทำเถอะ”

ในช่วงหลายวันมานี้ เขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าซูหวั่นได้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว