บทที่ 0095

แม่เฒ่าเซี่ยงเคยต้องการส่งซูหวั่นไปเป็นคนรับใช้ในครอบครัวคนใหญ่คนโต

นางไม่เห็นด้วย เพราะกลัวว่าท่านชายพวกนั้นจะทำตัวไม่ดี

แต่ตัวเลขเหล่านั้นนางกลับจำได้ดี...

เมื่อซูหวั่นได้ยินดังนั้น นางก็รู้บางอย่างในใจแล้ว“งั้นเราก็ยึดตามนี้ก็ได้นะคะ คนที่ได้รับคะแนนการทำงานมากที่สุดก็ได้ห้าร้อยสตางค์ต่อเดือน ส่วนที่เหลือก็สี่ร้อยสตางค์ค่ะ”

นางหลี่ไม่คัดค้านเรื่องนี้ และพยักหน้ากับซูเหลียนเฉิง

ซูลิ่วหลางที่อยู่ข้างๆฟังด้วยความกระตือรือร้น และก็เอานิ้วออกมานับเป็นครั้งคราว

ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและจริงจัง

ซูหวั่นยังได้พูดต่อไปอีกว่า“พวกเรารับสมัครคนงานห้าคนก่อน ทำผลงานออกมาได้สวย ทักษะการใช้มีดดี ไม่ขี้เกียจ และก็เชื่อฟังคำสั่ง”

“มันก็ควรที่จะต้องเป็นแบบนี้จริงๆ”

หากหาคนอย่างนางหวางมาแล้วละก็ โรงงานก็คงจะเจ๊งอย่างแน่นอน

หลังจากพวกเขาทั้งสี่คนปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว นางหลี่ก็ลุกขึ้น“อาหวั่น งั้นข้าไปถามป้าฟางของเจ้าก่อนนะ ดูว่าพวกนางจะยอมตกลงหรือเปล่า ส่วนเจ้าก็ไปบ้านป้าหวังก็แล้วกัน”

“ท่านแม่ งั้นด้านคนงานก็เป็นหน้าที่ของท่านแม่ก็แล้วกันนะคะ ท่านแม่รู้นิสัยของพวกนางชัดเจนกว่าข้ามาก” ซูหวั่นไม่ได้คิดที่จะควบคุมทุกอย่าง

เพราะนางหลี่อยู่ที่นานกว่านางมาก

มันจึงทำให้นางเข้าใจนิสัยของคนในหมู่บ้านได้เป็นอย่างดี คนที่นิสัยแย่ๆไม่จำเป็นต้องเอาเข้ามา พวกเขาหาคนมาทำงาน ไม่ได้ทำองค์กรสงเคราะห์สักหน่อย

“ได้สิ แม่จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

นางหลี่จัดระเบียบชายเสื้อและเดินออกไป ซูหวั่นก็ตามไปดูพื้นที่ที่ซูเหลียนเฉิงพูดถึงเช่นกัน

ส่วนซูลิ่วหลางก็อยู่ดูแลซูเหลียนเฉิงที่บ้าน คอยยื่นแก้วน้ำและดูแลเล็กๆน้อยๆ

พวกเขาแบ่งงานกันทำได้อย่างชัดเจน

นางหลี่กลับมาด้วยสีหน้าที่มีความสุข หลังจากจัดการกับทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางเดินไปหาซูหวั่นที่กำลังล้างไส้หมูอยู่ที่แม่น้ำ แล้วพูดว่า“อาหวั่น ป้าทั้งสองคนตกลงแล้วนะ”

“ป้าฟางของเจ้ายังแนะนำมาอีกคนด้วย” นางหลี่ย่อตัวและช่วยซูหวั่นล้าง