บทที่ 0096

พี่ฉ่ายอวิ๋นกินน้ำที่ไม่สะอาดเข้าไปถึงทำให้ป่วยจนท้องโตได้ขนาดนั้น

แม้ว่าซูหวั่นไม่ได้พูดในส่วนที่เหลือ นางหลี่ก็สามารถเข้าใจได้

นางเป็นคนรักความสะอาด ต่อให้ซูหวั่นจะไม่เตือน นางก็จะเข้าใจ ก่อนหน้านี้ไม่ได้สะดวกขนาดนั้น แต่ตอนนี้สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนแล้ว

นางจะใส่ใจในทุกด้าน

หลังจากทั้งสองคนจัดการกับไส้หมูเสร็จแล้วถึงกลับมาที่บ้าน หลังจากมื้อเย็น นางหลี่ก็ได้ออกไปข้างนอกอีกครั้ง

หลังจากที่นางออกไป แม่เฒ่าเซี่ยงก็เดินมาจากบ้านใหญ่ ประตูใหญ่ไม่ได้ปิด นางจึงเดินเข้าไปในห้องครัวโดยตรง สายตาสอดส่ายไปมา และหน้าตาก็ดำคล้ำไปหมดแล้ว

เมื่อเห็นว่าซูหวั่นกำลังทำเนื้อตุ๋นอยู่ในครัว สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที

เมื่อนึกถึงรสชาติของเนื้อตุ๋นเมื่อคืนวานนี้ขึ้นมา นางก็กระแอมไอแล้วพูดว่า“นังหนูหวั่น ไส้หมูที่เจ้ายกเอาไปให้บ้านใหญ่เมื่อคืนวาน ข้าขออีกหน่อยเถอะนะ”

ซูหวั่นกำลังจุดไฟ

เมื่อได้ยินเสียงนางก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วชำเลืองมองไปยังแม่เฒ่าเซี่ยง

รังเกียจไส้หมูไม่ใช่เหรอ?

ไหงยังมีหน้ามาขอแบบนี้อีก

ซูหวั่นปัดมือแล้วพูดว่า“ท่านย่า ท่านย่าก็เห็นแล้วหรือคะ เมื่อคืนวานกินหมดแล้วหรือคะ วันนี้ข้ายังทำไม่เสร็จ หากท่านย่าอยากจะกิน ก็ต้องรอเดี๋ยวนะคะ”

แม่เฒ่าเซี่ยงรู้สึกว่าซูหวั่นกำลังจงใจที่จะเสแสร้งอยู่

โดยที่นางไม่ยอมให้เนื้อตุ๋นกับตัวเอง

นางมองไปที่เตาและตู้กับข้าว และไม่พบเนื้อแต่อย่างใด นางจึงรีบพูดว่า“นังหนูหวั่น ข้ากับปู่เจ้าก็กินไม่ได้มากอะไรหรอกนะ เจ้าจะตระหนี่ไปทำไม มันไม่ได้เป็นของดิบดีอะไรสักหน่อย”

ซูหวั่นพยายามที่จะไม่กลอกตามองบน

นางลุกขึ้นจากหน้าเตาไฟ และไปเปิดฝาหม้อ แล้วพูดว่า“ในเมื่อท่านย่ารังเกียจไส้หมูแบบนี้ ทำไมถึงยังแบกหน้ามาอีกล่ะคะ และท่านย่าก็เห็นแล้ว ไม่ใช่ว่าข้าไม่ให้ แต่มันยังไม่ได้ทำจริงๆ”

“เจ้า!”

แม่เฒ่าเซี่ยงสะบัดแขนเสื้อ แล้วเดินเข้าไปในห้องของซูเหลียนเฉิง

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เข้ามาเยี่ยมซูเหลียนเฉิงตั้งแต่ที่แยกครอบครัวออกมา และสองแม่ลูกก็ได้พบกันเป็นครั้งแรก