บทที่ 0097

“ท่านแม่ ท่านแม่ออกไปเถอะ ต่อไปเรื่องในบ้านข้าท่านแม่ไม่ต้องมายุ่ง ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่นับถือท่านแม่นะ!” ซูเหลียนเฉิงกัดฟัน สุดท้ายก็พูดออกมา

แม่เฒ่าเซี่ยงหัวเราะเยาะ นางรู้ดีว่าซูเหลียนเฉิงมีนิสัยเป็นอย่างไร

พูดจริงจังอะไรขนาดนั้น ไม่ได้ทำจริงๆสักหน่อย

“ตอนนี้เจ้ากล้าพูดแบบนี้กับข้าแล้วงั้นรึ ดูแล้วสองแม่ลูกนั่นก็คงจะใส่ยาเสน่ห์ไปไม่น้อยเลยนะ เจ้าสอง เจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก อย่าลืมสิ ข้าเป็นคนที่อุ้มท้องเจ้ามาถึงเก้าเดือนนะ!”

สมองของซูเหลียนเฉิงสับสนเล็กน้อย

เมื่อได้ยินแม่เฒ่าเซี่ยงพูดแบบนั้น นางตะลึงงันและถามไปว่า“ท่านแม่ก็รู้ว่า ข้าเป็นลูกที่ท่านแม่คลอดออกมาด้วยตัวเอง ตั้งแต่ขาของข้าหัก ท่านแม่ไม่เคยมาเยี่ยมข้าสักครั้ง ท่านแม่เป็นแม่จริงๆของจ้าหรือเปล่า?”

แม่เฒ่าเซี่ยงถูกต่อว่าจนรู้สึกละอายใจเล็กน้อย

จากนั้นก็ตะคอกออกมาว่า“ข้าไม่ใช่แม่ของเจ้าแล้วจะเป็นแม่ของใคร แม้ว่าข้าจะไม่มาดูเจ้า แต่ข้าก็ให้เงินอัดเจ้าไปแล้วนี่ เจ้ายังจะต้องการอะไรอีก เจ้าสอง คนเราก็ต้องมีคุณธรรมกันหน่อย โลภมากไปจะทำให้ใครเขารังเกียจเอาได้นะ!”

ซูเหลียนเฉิงเงยหน้าขึ้น และถลึงตาใส่แม่เฒ่าเซี่ยง

และหัวเราะออกมาทันที

มันเหมือนว่าเขาเพิ่งจะเจอกับแม่เฒ่าเซี่ยงครั้งแรก ดวงตาเต็มไปด้วยความแปลกแยก แม่เฒ่าเซี่ยงรู้สึกเย็นยะเยือกเมื่อถูกมอง และยืนอยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร

ในขณะนี้ ซูหวั่นก็ได้ถือคีมคีบไฟและเดินเข้ามา

นางพิงกรอบประตูแล้วมองไปที่แม่เฒ่าเซี่ยง“ท่านย่า ท่านย่าต้องการไส้หมูไม่ใช่เหรอ ไปช่วยข้าติดไฟหน่อยสิ มันคงไม่ใช่มารอกินแบบนี้ล่ะมั้ง?”

แม่เฒ่าเซี่ยงไม่ต้องการที่จะอยู่กับซูเหลียนเฉิงอีกต่อไป นางปัดก้นสองสามทีและเดินออกไปข้างนอก“นังเด็กบ้าคนนี้ ยังคิดให้ข้าไปจุดไฟให้อีก ฝันไปเถอะ!”

ซูหวั่นถลึงตาใส่ด้านหลังของแม่เฒ่าเซี่ยงไปหนึ่งดอก

จากนั้นนางก็มองไปยังซูเหลียนเฉิงที่กำลังนั่งบนเตียงอิฐไฟ แล้วเดินไปรินน้ำให้เขา“ท่านพ่อ ท่านพ่ออย่าคิดมากไปเลย ไม่ใช่ครั้งแรกที่ท่านย่าเป็นแบบนี้สักหน่อย”

ซูเหลียนเฉิงถือถ้วยน้ำชาในมือ

นิ้วมือสั่นระริก หัวใจของเขาเย็นชา และน้ำชาก็พลอยเย็นไปด้วยเช่นกัน

แต่มันกลับทำให้เขาดึงสติกลับมาได้นิดหน่อยแล้ว

เขาตอบรับ แล้วพูดเบาๆว่า“อาหวั่น พ่อมันไม่เอาไหน เจ้าไปทำงานเถอะ ไม่ต้องมาห่วงพ่อหรอกนะ”