บทที่ 0098

นี่ก็อีกคนที่อยากจะได้ของของนาง

ซูหวั่นลูบเอว แล้วเหลือบไปมองแม่เฒ่าเซี่ยงอย่างขบขัน“ท่านย่า ท่านย่ากินเข้าไปก็พอแล้ว ยังจะต้องถามเรื่องนี้ทำไมกัน?”

ช่างซ่อนเอาไว้ดีจริงๆ!

งั้นวันนี้นางก็จะนั่งดูว่าซูหวั่นจะทำแบบไหนและอย่างไรบ้าง

แม่เฒ่าเซี่ยงมีแผนการอยู่ในใจ แต่ไม่ได้พูดเป็นพิรุธออกมา“ย่าจะช่วยเจ้านะ”

ซูหวั่นชะงัก ตอบรับด้วยรอยยิ้มเยาะ แล้วพูดขึ้นมาว่า“ได้สิคะ ท่านย่ามาช่วยข้ามันจะดีมากๆเลย ข้าเจ็บเอวไปหมดแล้ว ท่านย่าช่วยข้ายกกะละมังลงมาหน่อยนะคะ”

แม่เฒ่าเซี่ยงเดินไปและพยายามยกกะละมังไม้ลงมา

“แล้วทำอย่างไรต่อ?”

เครื่องปรุงรสของเนื้อตุ๋นแยกแยะได้ง่าย แต่แม่เฒ่าเซี่ยงมองสมุนไพรเหล่านั้นไม่ออก และซูหวั่นก็ไม่ต้องกลัวว่าแม่เฒ่าเซี่ยงจะขโมยสูตรไปแต่อย่างใด

และก็ยังน้ำจิ้มสูตรพิเศษอีกด้วย...

ซูหวั่นขอให้แม่เฒ่าเซี่ยงหยิบชามเนื้อออกมา และโรยด้วยเครื่องปรุงรส แม่เฒ่าเซี่ยงเบิกตากว้าง เพราะกลัวว่าจะพลาดขั้นตอนที่สำคัญไป

“ท่านย่า ท่านย่ายกขึ้นไปชั้นบนได้แล้วค่ะ”

แม่เฒ่าเซี่ยงจ้องไปที่ชามเนื้อนั้น ขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า“แค่นี้รึ?”

“ถ้าไม่งั้นล่ะคะ?” ซูหวั่นหยิบผ้าคลุมเนื้อเอาไว้ จากนั้นก็เดินออกจากห้องครัว เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าเซี่ยงไม่ได้ขยับ นางก็เม้มริมฝีปาก

ช่างโลภมากเสียเหลือเกิน

ก็คือคนอย่างแม่เฒ่าเซี่ยงนั่นเอง

แม่เฒ่าเซี่ยงไม่ค่อยเชื่อ เพราะมันดูเหมือนกับนางทำทุกอย่าง แต่ทำไมรสชาติถึงได้หวานกลมกล่อม และอร่อยกว่านางทำได้ล่ะ

“ท่านย่า หรือว่าท่านย่าจะอยากให้ข้าตามไปกินข้าวที่บ้านใหญ่ด้วย?”

เมื่อแม่เฒ่าเซี่ยงได้ยินดังนั้น นางก็รีบยกชามและเดินออกไปทันที

เมื่อนางหวางมองเห็นแม่เฒ่าเซี่ยงเดินกลับมา โดยที่ในมือยังถือไส้หมูมาด้วย นางก็กลืนน้ำลายแล้วพูดว่า“ท่านแม่ ถามได้ความหรือเปล่าคะ?”

“นังเด็กบ้านั่นไม่พูดอะไรเลย แต่ข้าดูนางทำแล้วนะ” แม่เฒ่าเซี่ยงวางลำไส้หมูลงบนโต๊ะ แล้วรอให้พ่อเฒ่าซูกลับมากินด้วยกัน

จากนั้นนางก็ถลึงตาใส่นางหวางที่เหมือนกับตายอดตายอยากมา“จะรีบไปทำไม รอท่านพ่อกลับมากินพร้อมกัน พรุ่งนี้ข้าจะไปซื้อไส้หมูมา และพวกเราจะลองทำกันดู”