บทที่ 0100

ทันทีที่ฟาดไปที่โต๊ะ

เมื่อได้ยินข่าวคราว เจ้าของร้านหลิวก็รีบเข้ามา เหลือบมองไปที่ซูหวั่นแวบหนึ่ง แล้วก็เข้ามาขวางไว้ตรงกลาง

ส่วนพวกอันธพาลของเค่อเยว่ก็เข้ามารุมล้อมเช่นกัน

คนของพ่อบ้านหลินรีบหยุดทันที“เจ้าของร้านหลิวทำอะไรอยู่?หรือคิดที่จะเป็นศัตรูกับพวกข้า?”

“ท่านพูดผิดแล้วล่ะ เป็นหลินหยวนไว่เองที่คิดจะเป็นศัตรูกับเจ้านายของเรามากกว่าล่ะมั้ง?” ในเมื่อเจ้าของร้านหลิวได้ตอบตกลงที่จะร่วมมือกับซูหวั่นแล้ว เขาก็ต้องคุ้มครองตามที่ตกลงกันเอาไว้อยู่แล้ว

เพราะคนที่ทำการค้าขาย ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

พ่อบ้านหลินรู้ดีว่า เจ้านายที่เจ้าของร้านหลิวพูดถึงนั้นสถานะไม่ธรรมดาเลยจริงๆ และก็เป็นคนที่หลินหยวนไว่ไม่สามารถรุกรานได้เลย

เขาหลีกทางแล้วพูดว่า“ซูหวั่นเป็นคนของหลินหยวนไว่”

เจ้าของร้านหลิวแสร้งทำเป็นยิ้ม และทั้งหมดก็เป็นเล่ห์เหลี่ยมของคนทำการค้าทั้งหมด“แต่เมื่อครู่นี้ข้าได้ยินมาว่า ข้อตกลงที่ท่านกับท่านย่าของหนูซูได้ทำกันไว้ นางไม่รับรู้ด้วย และก็นางก็ยังแยกครอบครัวออกมาแล้วด้วยนะ”

“หากท่านต้องการคนก็ควรจะไปหาท่านย่าของหนูซูถึงจะถูก แล้วจะมารังแกเด็กสาวคนนี้ไปทำไมกัน?”

พ่อบ้านหลินเหงื่อเย็นๆท่วมมือ

ก่อนหน้าที่เขาจะมา เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าซูหวั่นจะมีคนของเค่อเยว่คอยหนุนหลังอยู่ ไม่อย่างนั้นแล้วเขาก็คงไม่ทำเรื่องให้ใหญ่ขึ้นหรอกนะ

“เจ้าของร้านหลิวพูดถูกครับ ข้าจะไปถามท่านย่าของหนูซูให้เข้าใจในตอนนี้เลย!”

“แบบนี้ถึงจะถูกต้องนะครับ” เมื่อเจ้าของร้านหลิวเห็นว่าพ่อบ้านหลินกำลังจะเดินออกไป เขาก็เรียกเอาไว้ แล้วชี้ไปยังกะละมังไม้ที่แตกละเอียด “พ่อบ้านหลิน ธุรกิจการค้าขายตระกูลหลินของพวกท่านก็ออกจะใหญ่โต ไม่น่าจะชดใช้กะละมังไม้แค่ใบเดียวไม่ได้นะ”

พ่อบ้านหลินไม่อยากจะมีปัญหากับเจ้าของร้านหลิว

เขาจึงหยิบเงินอัดออกมาหนึ่งอันแล้วยื่นส่งให้

“ไม่ต้องทอนหรอก”

เจ้าของร้านหลิวรับเงินมาอย่างมีความสุข และยื่นส่งให้ซูหวั่น“หนูซูไม่ตกใจใช่ไหม รีบเก็บมีดเถอะนะ”

“ขอบคุณเจ้าของร้านหลิวมากนะคะ”

ซูหวั่นพูดขอบคุณและรับเงินมา จากนั้นก็บอกเจ้าของร้านหลิวว่า นางจะไปดูการคืบหน้าของโรงงาน