บทที่ 0101

ในเวลานั้น ตอนที่เจรจาการค้าขายพ่อบ้านหลินก็ได้พูดเช่นนั้นจริงๆ

แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่า ไม่เพียงที่พวกเขาจะทำอะไรกับซูหวั่นไม่ได้ แต่ยังเข้ามาจับซูหรงเอาไว้เสียอีก ตอนนี้สมองของนางสับสนไปหมด และก็มีเสียงหึ่งๆดังอยู่ข้างในตลอดเวลา

ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าเซี่ยงเป็นแบบนี้ ซูหรงก็ร้องไห้แล้วพูดว่า“ท่านย่าคะ ท่านย่าคืนเงินอัดพวกเขาไปเถอะนะคะ ข้าไม่ไปบ้านตระกูลหลิน ข้าไม่เอา ปล่อยข้านะ ท่านพ่อท่านแม่ช่วยข้าด้วย!”

นางยังอยากจะแต่งเข้าตระกูลเศรษฐี นางไม่อยากจะเป็นนังหนูของใครหรอกนะ

และนางก็ได้ยินว่าตระกูลหลินยังมีภรรยาอยู่แล้วด้วย ซึ่งนางก็เป็นแม่เสือที่ดุดัน คงไม่ยอมให้เมียเก็บเมียน้อยมีลูกอย่างแน่นอน อีกทั้งหลินหยวนไว่ก็ห้าสิบกว่าแล้วด้วย

แต่นางยังสาวสะพรั่ง แล้วจะไปพัวพันอยู่ได้อย่างไรกัน?

หากจะไปก็ต้องเป็นซูหวั่นเสียต่างหาก!

มันไม่ใช่นางอยู่แล้ว!

“ท่านย่า ท่านย่าให้ซูหวั่นไปเถอะนะ ข้าไม่อยากไป ขอร้องท่านย่าล่ะนะ ท่านย่า ฮือฮือ——”

ซูหรงพยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง แต่คนของพ่อบ้านหลินพลังเยอะมาก และนางก็ไม่สามารถดิ้นหลุดไปได้เลย

นางจึงทำได้เพียงจ้องมองไปที่ซูฉางฝูและนางจางอย่างน่าสงสาร

นางจางรู้สึกทุกข์ทรมานใจ จนต้องรีบกระโจนเข้าไปแล้วพูดว่า“ท่านแม่ ท่านแม่คืนเงินอัดให้พวกเขาไปเถอะนะ อาหรงยังเด็กมาก ทุกข์ทรมานแบบนั้นคงไม่ไหว ถือว่าข้าขอร้องท่านแม่นะคะ!”

คืนเงินอัดงั้นเหรอ?

สามเท่า!

พวกเขาให้เงินอัดนางสิบตำลึง สามเท่าก็คือสามสิบตำลึงเลยนะ!

นี่กำลังจ้องจะเอาเงินเก็บตอนแก่ของนางอยู่ใช่ไหม แม่เฒ่าเซี่ยงรู้สึกไม่เต็มใจเลยจริงๆ ถลึงตานางจางแล้วพูดว่า“เจ้าพูดอะไรน่ะ เรื่องที่ตกลงไปแล้วจะกลับคำได้อย่างไรกัน”

“ท่านย่า ข้าไปตอบตกลงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ท่านย่าจะขายซูหวั่นไม่ใช่ข้าสักหน่อย!”

ใบหน้าของซูหรงบิดเบี้ยว นางแทบจะกระโจนเข้าไปฉีกแม่เฒ่าเซี่ยงออกเป็นชิ้นๆให้ได้