บทที่ 0102

สามสิบตำลึงไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยเลย

แต่มันเป็นเงินที่พวกเขาได้เก็บออมมานานหลายปี ตอนนี้แรงงานอย่างเจ้ารองไม่มีแล้ว แม่เฒ่าเซี่ยงก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินอัดมาจากไหนแล้ว

นางจึงทำได้เพียงเจียดเงินส่วนนี้มาเป็นเงินใช้ตอนแก่ได้เท่านั้น

เพื่อไม่ให้เงินส่วนนี้มีปัญหาในภายหลัง

พ่อบ้านหลินหัวเราะเยาะ“ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมให้ งั้นข้าก็จะพาคนไปล่ะนะ”

“หยุดนะ!”

เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะออกไปจากบ้านของตระกูลซู นางจางก็รีบยืนขึ้น แล้วพูดว่า“ท่านแม่ เงินอัดพวกนี้ต่อไปเราจะต้องคืนให้ท่านอย่างแน่นอน เรายังมีอาฝูอยู่ไม่ใช่หรือคะ?”

ตระกูลเจียงร่ำรวยขนาดนั้น

ขอแค่ซูฝูแต่งเข้าไป และให้กำเนิดลูกชายได้ ชีวิตจะไม่ดีได้อย่างไร?

การที่แม่เฒ่าเซี่ยงทำกับครอบครัวของพวกเขาแบบนี้ มันช่างเป็นการคิดสั้นเสียจริงๆ

“นังหนูฝู?”แม่เฒ่าเซี่ยงลังเลใจ กวาดสายตาไปที่ท้องของซูฝู สุดท้ายก็เบนสายตาไปทางอื่น แล้วก็ควักเงินอัดออกมาอย่างไม่เต็มใจ

สามสิบตำลึง

ไม่ขาดและไม่เกินไปเลย

พ่อบ้านหลินรับเงินมา ดวงตาหรี่ลงแล้วพูดว่า“ทำแบบนี้ตั้งนานก็จบเรื่อง ทำไมจะต้องให้มันวุ่นวายขนาดนี้ด้วย ไป พวกเรากลับไปบอกหยวนไว่กันเถอะ!”

พ่อเฒ่าซูยืนอยู่ข้างๆโดยไม่รู้ว่าแม่เฒ่าเซี่ยงกับนางจางกำลังวางแผนจะทำอะไรกันอยู่

เขาหยิบมวนบุหรี่แห้งขึ้นมาหนึ่งมวน

แล้วก็อดถามออกมาไม่ได้ว่า“นังหนูฝูใช้วิธีไหนถึงจะหาเงินอัดมาได้อย่างงั้นรึ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูฝูก็แข็งทื่อไปทั้งตัว นางจะมีวิธีหาเงินอัดมาได้อย่างไรล่ะ นี่มันเรื่องเหลวไหลทั้งเพ

เมื่อตึงเครียด มือของนางก็เริ่มที่จะลูบท้อง แล้วพูดอย่างตะกุกตะกักออกมาว่า“ท่านปู่คะ ข้าจะมีวิธีหาเงินอัดมาได้อย่างไรล่ะคะ สู้พวกท่านไปถามอาหวั่นดีกว่านะคะ นางมีวิธีเยอะแยะจะตายไป”

เรื่องที่ครอบครัวของซูหวั่นจะสร้างโรงงาน นางก็ได้ข่าวมาเหมือนกัน

นางทั้งอิจฉาและก็เย้ยหยันในเวลาเดียวกัน

และอีกไม่นาน โรงงานนี้ก็จะขาดทุนอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นนางค่อยหัวเราะเยาะซูหวั่นก็ยังไม่สาย