บทที่ 0103

หลังจากที่ซูหวั่นกลับมาจากโรงงานแล้ว นางก็หารือมื้อเย็นกับนางหลี่ ในบ้านยังมีเนื้อตุ๋นเหลืออยู่ แล้วก็ได้ซื้อแป้งข้าวและแป้งข้าวโพดมาอีก

นางหลี่วางแผนที่จะอบแป้งแผ่นขึ้นมา

ในห้องครัวมีควันมาก ซูหวั่นจึงให้นางหลี่ออกไปก่อน แต่นางหลี่กลับไม่ยอม และพูดว่าอาหวั่นยุ่งตลอดทั้งวัน น่าจะเหนื่อยมากแล้ว

ในระยะนี้ไม่ใช่ว่านางจะท้องโตจนเดินไม่ได้เสียหน่อย ช่วยอะไรได้บ้างก็ยังดี ซูหวั่นจึงทำได้แค่ยอมแพ้ และไม่ได้พูดโน้มน้าวนางอีกต่อไป

แผ่นแป้งค่อนข้างนุ่ม

มันไม่ได้กรอบขนาดนั้น หลังจากกินและดื่มน้ำชาตาม มันก็ง่ายต่อการอิ่มท้อง

เมื่อกินร่วมกับเนื้อตุ๋น พวกซูชิงก็กินจนปากมันแผล็บ ก่อนที่จะเดินออกไป ซูหวั่นก็ให้พวกเขานำแป้งแผ่นกลับไปอีกสองแผ่น

แผ่นแป้งของนางหลี่มีขนาดใหญ่ และก็ยังเติมแป้งเพิ่มเข้าไปอีกด้วย พวกซูชิงต่างก็รู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย เพราะของดีๆแบบนี้สามารถลิ้มรสได้แค่ช่วงเวลาเทศกาลเท่านั้น

ในวันธรรมดาคนส่วนใหญ่จะกินซาลาเปาดำ ดีหน่อยก็จะเพิ่มน้ำหรือโจ๊กครึ่งชามเท่านั้น

ซูชิงถือแผ่นแป้งเอาไว้ในมือ

เขาต้องการเก็บกลับบ้านเพื่อให้โก่วต้านและภรรยาได้กิน ทันทีที่ถึงบ้าน เขาก็ยื่นแผ่นแป้งให้พวกนางทันที

เมื่อป้าฟางเห็นแผ่นแป้งขาว นางก็ดวงตาแดงก่ำ“ทำไมเจ้าถึงไม่กิน?”

ซูชิงหิ้วถังน้ำและเตรียมที่จะอาบ“กินมาแล้ว”

เมื่อป้าฟางได้ยินแบบนั้น นางก็เข้าใจทันทีว่า นางหลี่ได้เตรียมของพวกนี้ให้เขานำกลับมาโดยเฉพาะ“ครอบครัวของอาหวั่นก็จริงๆเลยนะ นี่ยังให้เจ้าเอากลับมาบ้านอีกตั้งสองชิ้น แผ่นแป้งแบบนี้ มันหลายสตางค์อยู่นะ!”

“ครอบครัวของพวกเขาเป็นคนมีน้ำใจ ข้าจะต้องทำงานให้อย่างเต็มที่ จะได้ไม่เป็นการเอาเปรียบพวกเขา”

“ถูกต้อง เจ้าต้องทุ่มเทให้มาก คอยดูแลคนงานอื่นๆให้ดี อย่าให้มีอะไรผิดพลาด หากโรงงานสร้างเสร็จแล้ว หมู่บ้านซีสุ่ยของเราจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน”

ป้าฟางไปหยิบเสื้อผ้ามาให้ซูชิง และก็ให้โก่วต้านหยิบแผ่นแป้งไปกิน

สองสามีภรรยาพูดกันอย่างรักใคร่กลมเกลียว

เป็นเวลาหลายวันติดต่อกันที่ซูหวั่นได้วิ่งทำการค้าขายมาโดยตลอด รายละเอียดของสัญญาก็สำเร็จไปทีละเล็กทีละน้อยแล้ว ซึ่งนานวันก็รู้สึกคุ้นเคยกับเจ้าของร้านหลิวมากยิ่งขึ้น

โรงงานอยู่ห่างจากความสำเร็จเพียงก้าวเดียว