บทที่ 0104

คนคนนี้คือใคร?

ทำไมพ่อเฒ่าซูถึงได้พยักหน้าและโค้งคำนับให้แบบนี้?

ชายผู้นี้สวมชุดผ้าทอสีน้ำตาล ใบหน้ายาว สีผิวคล้ำนิดหน่อย เส้นผมถูกรวบสูงเอาไว้ด้านหลัง อายุราวๆกับสี่สิบปี

มีรอยยิ้มที่เป็นมิตรอยู่บนใบหน้า พูดจาเป็นหลักเป็นการ

แต่ซูหวั่นสามารถมองเห็นความมีเล่ห์เหลี่ยมและดูถูกในดวงตาของเขาได้ เขาซ่อนเอาไว้ลึกมาก หากไม่มองให้ละเอียด ก็มองไม่ออกแต่อย่างใด

“พี่ซู ได้ยินพี่พูดแบบนี้ ข้าก็วางใจได้แล้ว” ชายคนนั้นเรียกพ่อเฒ่าซูว่าพี่ “ในเมื่อผมนำเงินอัดมามอบให้แล้ว งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ?”

พ่อเฒ่าซูก็เกรงใจเหมือนกันที่จะให้ใครเขามาอยู่ที่นี่ตลอด

และเรื่องราววุ่นวายในลานบ้านก็ต้องจัดการอีกด้วย

เรื่องราวอื้อฉาวในบ้านจะต้องไม่แพร่กระจายออกไปด้านนอก ให้เขาออกไปเร็วสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน“งั้นข้าไปส่งท่านนะ”

ในขณะที่พูด พวกเขาก็กำลังจะเดินออกไป

และนางหลี่ก็เข้ามาขวางทางเขาเอาไว้ กัดฟันแล้วพูดว่า“ท่านผู้ดูแลเผิงคะ ท่านจะไปแบบนี้ไม่ได้นะคะ เรื่องราวยังไม่ชัดเจนเลยว่า เงินอัดนี้จะให้ใครกันแน่!”

ผู้ดูแลเผิงชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาชำเลืองมองนางหลี่ ฝีเท้าหยุดชะงัก แล้วพูดอย่างไม่รีบร้อน

เขาเหลือบมองไปที่แม่เฒ่าเซี่ยงและพ่อเฒ่าซู พร้อมพูดขึ้นมาว่า“พี่ซู เรื่องที่ต้องพูดข้าก็ได้พูดอย่างชัดเจนแล้ว นี่เป็นเรื่องในบ้านของพี่ ข้าเข้าไปยุ่งไม่ได้ พวกพี่จัดการกันเอาเองเถอะ”

นางหลี่ยื่นมือออกมาด้วยใบหน้าแข็งทื่อ ไม่ยอมให้เขากลับไป“ท่านผู้ดูแลเผิง ครอบครัวรองของเราได้แยกครอบครัวออกไปแล้ว ในเมื่อเงินสิบห้าตำลึงนั้นเป็นค่าชดเชยรักษาพยาบาลของเหลียนเฉิง ก็จำเป็นต้องให้กับพวกเรา ไม่ใช่ให้พ่อและแม่ของข้าแบบนี้!”

สีหน้าของผู้ดูแลเผิงเย็นชา“นี่มันเป็นเรื่องในครอบครัวของพวกเจ้า และไม่เกี่ยวกับข้า”

เขาไม่อยากจะเข้าไปยุ่งด้วย

มันยุ่งยาก!

ซูหวั่นฟังอยู่นานและในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่า ที่ผู้ดูแลเผิงมาในวันนี้ก็เพื่อมอบเงินอัด สำหรับเงินชดเชยการบาดเจ็บจากการทำงานจำนวนสิบห้าตำลึง

เพียงแต่เงินอัดค้างอยู่ที่แม่เฒ่าเซี่ยงเท่านั้น

นางหลี่ไม่ยอม ก็เลยมาอาละวาดถึงที่นี่นั่นเอง!