บทที่ 0105

แม่เฒ่าเซี่ยงกำลังจะอาละวาดออกมา

แต่พ่อเฒ่าซูกลับถลึงตากลับมา นางจึงระงับความโกรธเอาไว้ และมองมายังนางหลี่อย่างขุ่นเคืองใจ

ลูกสาวแสนดีที่นางได้อบรมสั่งสอนมา เป็นศัตรูกับนางทุกวันแบบนี้!

ช่างน่าโมโหเสียจริงๆ

ผู้ดูแลเผิงรับถุงเงินมา และส่งให้ซูเหลียนเฉิงด้วยตัวเองอีกครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ยว่า“เหลียนเฉิง เงินอัดให้เจ้า เจ้านับดูสิ ต่อไปจะได้ไม่ต้องมาอาละวาดถึงที่นั่นอีก!”

ซูเหลียนเฉิงเปิดถุงเงินและนับ

ใบหน้าที่ดำสนิทแดงก่ำมาเล็กน้อย เขาพยักหน้า“ขอบคุณผู้ดูแลเผิงมากนะคะ”

ผู้ดูแลเผิงโบกมือ แล้วเดินออกจากบ้านตระกูลซูอย่างรวดเร็ว โดยไม่บอกลาสักคำ

ราวกับว่ามีปีศาจร้ายวิ่งไล่ตามหลังมาติดๆอย่างไงอย่างงั้น

ซูหวั่นหยิบถุงเงินอัด หยิบเงินห้าตำลึงออกมาจากในนั้น แล้วส่งให้พ่อเฒ่าซู“ท่านปู่ค่ะ เงินอัดนี้คืนให้ท่านปู่ในเรื่องค่ารักษาพยาบาลของท่านพ่อในวันนั้นนะคะ ท่านปู่รับไว้เถอะ”

พ่อเฒ่าซูจ้องมองไปยังเงินห้าตำลึงนั้น

และไม่ตอบแต่อย่างใด

แต่แม่เฒ่าเซี่ยงกลับกระโจนเข้าไป แล้วแย่งเอามาทันที“นังเด็กบ้า ยังถือว่าเจ้าพอมีน้ำใจอยู่บ้าง ยังรู้จักคืนเงิน”

“ท่านปู่คะ ต่อไปเรื่องราวภายในบ้านของข้า ขอให้พวกท่านย่าเข้ามายุ่งเลยนะคะ!” ซูหวั่น กัดฟันและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าจะไม่ติดใจเอาความเรื่องที่ว่าใครทุบตีท่านแม่ของข้าในวันนี้ แต่หากมีครั้งต่อไป ไม่ว่าจะเป็นใคร ข้าก็จะตัดมือของคนนั้นซะ!”

“ข้าพูดได้ทำได้นะ”

พอพูดจบ ซูหวั่นก็มองไปยังแม่เฒ่าเซี่ยง ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

มือของแม่เฒ่าเซี่ยงสั่นเทา แล้วพูดอย่างรุนแรงว่า“นังเด็กบ้านี่กำลังพูดกับใครอยู่ พูดจาแปลกประหลาดซะเหลือเกิน!”

“ท่านย่า ใครเป็นคนลงมือทำ ข้าก็พูดถึงคนนั้นแหละค่ะ” ซูหวั่นก้าวไปข้างหน้า และเดินไปใกล้ๆแม่เฒ่าเซี่ยง “ท่านย่า ท่านน่าจะรู้นะคะ แม้แต่ความตายข้าก็ไม่กลัว ข้าจะต้องตัดมือของคนอื่นได้อย่างแน่นอน”

พ่อเฒ่าซูก็รู้สึกกลัวเมื่อได้ยินเช่นนั้น

เขาบีบมวนบุหรี่ กระแอมไอแล้วพูดว่า“นังหนูหวั่น พูดดีๆ เราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เงินห้าตำลึงนั่นเจ้าเอากลับไปเถอะ”