บทที่ 0106

“เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อนค่ะ ตอนนี้ท่านแม่มีข้างคอยปกป้อง ใครก็จะมารังแกท่านแม่ไม่ได้!”

ซูหวั่นปิดฝาครีม

ขอบตาของนางเปียกชื้นแล้วในตอนนี้ โดยไม่รู้ว่านิสัยอารมณ์อ่อนไหวของนางหลี่นี้ได้จากใครมา

แม้ว่าคนอื่นจะมารังแกนาง นางก็ยังยอมให้คนอื่นมาทุบตีได้ตามอำเภอใจอีก

ดูอย่างแม่เฒ่าเซี่ยงสิไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย นางนั้นรู้อยู่แล้วว่า ในตอนที่นางหลี่ถูกทุบตีนั้น ก็ไม่ได้โต้ตอบกลับแต่อย่างใด

สิ่งที่เรียกว่าความกตัญญูนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้ใครมารังแกได้ตามอำเภอใจเสียหน่อย

“ท่านพ่อ ไม่ใช่ว่าข้าจะตำหนิท่านนะ ตอนนี้ท่านแม่กำลังตั้งท้องอยู่ ท่านพ่อทนเห็นนางถูกท่านย่าทุบตีต่อหน้าต่อตาได้อย่างไรกัน?” ซูหวั่นมองดูซูเหลียนเฉิงด้วยความโกรธเคืองที่ซ่อนอยู่ในใจ

นางรู้ว่าไม่ควรที่จะโกรธพ่อ

แต่นางไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้จริง นางรู้เพียงว่ามันมีไฟเกิดขึ้นในใจ และใกล้ที่จะปะทุออกมาแล้ว!

ในเวลานี้ซูเหลียนเฉิงก็รู้สึกละอายใจด้วยเช่นกัน ตอนนั้นเขาได้พูดเกลี้ยกล่อมแล้ว

แต่เขาไม่สามารถขยับขาได้

และก็กลัวว่าถ้าล้มไปขาทั้งสองจะฟื้นฟูได้ไม่ดี ต่อไปก็จะกลายเป็นภาระของครอบครัว ดังนั้นจึงทำได้เพียงแค่ตะโกนร้องอยู่บนเก้าอี้เท่านั้น

เมื่อเห็นนางหลี่ถูกทุบตี เขาก็เจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ และก็หวังว่านางหลี่จะโต้ตอบกลับไปบ้าง

“มันเป็นความผิดของพ่อเอง พ่อไม่สามารถปกป้องแม่ของเจ้าเอาไว้ได้”

“รู้ว่าผิดก็ยังดีค่ะ!” ซูหวั่นไม่ได้เกรงใจแต่อย่างใด และก็หันไปตำหนิซูลิ่วหลางอีกครั้ง “เจ้าก็อีกคน ลิ่วหลาง เจ้าเป็นน้องของข้า ข้าสอบเจ้าไว้ยังไงบ้าง?”

“ต้องดูแลท่านพ่อและท่านแม่ให้ดีที่สุด ห้ามให้ใครมารังแกพวกท่านได้!”

ซูหวั่นรู้ว่าในตอนที่นางได้พูดคำพูดเหล่านี้ออกไป คำพูดค่อนข้างหนักเลยทีเดียว

ลิ่วหลางไม่ใช่เด็กปกติ และก็ยังเด็กมาก ไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้กับแม่เฒ่าเซี่ยงปากร้ายแบบนั้นได้

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนของบ้านใหญ่และบ้านสามคอยสนับสนุนอยู่ข้างๆอีกด้วย

แต่สิ่งที่จำเป็นต้องพูดยังคงต้องพูด นางไม่สามารถยอมให้ซูลิ่วหลางเรียนรู้จุดอ่อนเหล่านั้นได้!

ซูลิ่วหลางก้มหน้า แล้วพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง“ท่านพี่ ข้าจะจำเอาไว้ ท่านพี่บอกว่าหากสู้ไม่ได้ก็ให้วิ่งไปหาหลี่เจิ้ง ข้าไปตามแล้ว แต่เขาไม่อยู่บ้าน...”

“จากนั้นข้าก็ไปหาป้าหวัง และพวกโก่วต้าน พวกเขาได้มาช่วยพวกเราแล้ว”

นางหลี่รู้สึกสงสารเด็กทั้งสองที่ต้องมาเป็นกังวลเพราะตัวเอง นางเช็ดน้ำตาที่หางตาแล้วพูดขึ้นมาว่า