บทที่ 0107

นางได้วางสมุนไพรบางอย่างเอาไว้ที่นี่ และกลิ่นเนื้อไม้ก็ไม่ได้แรงขนาดนั้น

“ลุงชิงคะ พรุ่งนี้ลุงช่วยพาคนงานมาขุดห้องใต้ดินสองแห่งที เงินค่าจ้างได้รับตามเดิมค่ะ” ซูหวั่นล้างมือ และมองไปที่ซูชิง “ห้องใต้ดินจะต้องลึกและกว้างมากกว่านี้นะคะ”

นี่เป็นสิ่งที่ซูชิงทำเป็นประจำอยู่แล้ว

เพื่อเลี้ยงดูโก่วต้านแล้ว เขาชำนาญแทบจะถูกอย่าง

เมื่อได้ยินแบบนี้ นางก็พูดว่า“ห้องใต้ดินถือว่าข้าทำให้ฟรีก็แล้วกันนะ อาหวั่น หากข้าจะเอาเงินอัดจากเจ้าอีก ข้าคงไม่สบายใจเลยจริงๆ”

เพราะไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ พวกเขาได้รับเงินค่าจ้างสร้างโรงงานมาไม่น้อยแล้ว

แต่ละคนสามารถหาเงินได้ห้าร้อยสตางค์เลยทีเดียว ซึ่งมันก็มากกว่าการออกไปทำงานข้างนอกเป็นเดือน แต่ที่นี่ทำงานแค่เพียงเจ็ดวันเท่านั้น!

และการขุดห้องใต้ดินนั้นไม่เหลือบ่ากว่าแรงอะไรเลย

เมื่อซูชิงได้พูดแบบนี้และไม่สนใจว่าซูหวั่นจะพูดอะไรต่อ ซึ่งเรื่องนี้ก็ถือว่าตกลงตามนี้ โดยที่เขายังขยิบตาให้คนอื่นๆอีกด้วย

“ในเมื่อลุงชิงพูดแบบนี้แล้ว ข้าก็คงจะปฏิเสธอะไรไม่ได้อีกแล้ว วันนี้ไปกินข้าวเย็นบ้านข้า พรุ่งนี้สามารถเริ่มงานได้แล้ว”

“งั้นก็ขอบคุณการดูแลของอาหวั่นนะ!”

พวกเขาตรวจสอบโรงงานอย่างมีความสุข แล้วก็เดินทางไปที่บ้านของซูหวั่น

หลังมื้ออาหาร ทุกคนก็ได้รับแผ่นแป้งขาวกันอีกคนละสองแผ่น โดยที่ซูชิงมองสำรวจไปที่ลานบ้านของซูหวั่น และวางแผนว่าจะขุดห้องใต้ดินเอาไว้ตรงไหนดี

เพื่อป้องกันความเปียกชื้นและขโมยขโจรด้วย

ในที่สุดซูชิงก็ตัดสินใจว่าจะขุดห้องใต้ดินในส่วนที่ไม่ไกลจากห้องของซูหวั่นเท่าไหร่นัก มันเป็นมุมมุมหนึ่ง พื้นที่ค่อนข้างจะสูง ประกอบกับชายคาที่เชื่อมต่อออกไป พร้อมไม้ฟืนพวกนั้น มันก็ทำให้คนอื่นเข้ามาเห็นได้ยาก

“ลุงชิงคะ พรุ่งนี้ให้โก่วต้านมาบ้านเราสักเที่ยวนะคะ”

หลังจากทำการตรวจวัดห้องใต้ดินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซูชิงก็เตรียมที่จะกลับบ้าน โดยหยิบจอบและเดินออกไปข้างนอก

“ให้เขามาทำไม มาก็จะก่อกวนเอาเสียเปล่าๆนะ” ซูชิงไม่เห็นด้วย เขารู้จักลูกชายของเขาดีที่สุด และโก่วต้านก็เป็นเด็กที่ซุกซนมาก