บทที่ 0108

นางหลี่ไม่คัดค้านต่อข้อเสนอของซูหวั่นอยู่แล้ว

นางกำลังร้อยด้าย แต่เข็มเริ่มทื่อเล็กน้อย

นางจึงนำเข็มมาขูดไปที่ศีรษะสองที แล้วพูดว่า“พ่อและแม่ฟังเจ้านะ เจ้าลงมือทำอย่างสบายใจเถอะ ไม่ว่าจะได้กำไรหรือไม่ พวกเราจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ”

ซูหวั่นรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ฟังคำพูดเหล่านี้

นางหัวเราะอย่างร่าเริง

จากนั้นนางก็หยิบเศษผ้า แล้วก็หยิบกระดาษมาวาดรูปแบบของตุ๊กตาสองสามตัว

กระดาษและหมึกค่อนข้างจะราคาแพง นางจึงไม่ได้ซื้อมามากนัก แค่สิบกว่าแผน และเป็นสมุดที่ธรรมดาๆเท่านั้น แล้วก็เพิ่มพู่กันและตลับหมึกที่ไม่ค่อยจะดีเท่านั้น

ซึ่งรวมแล้วเป็นเงินหนึ่งตำลึง

ไม่น่าแปลกใจเลยที่หมู่บ้านซีสุ่ยมีคนเรียนน้อย เพราะโดยทั่วไปแล้วก็เป็นคนที่ไม่เงินเรียนหนังสือด้วยกันทั้งนั้น

แค่ค่าสำหรับตำราเหล่านั้นก็แพงจนหายใจไม่ออกแล้ว

ตระกูลซูมีคนได้เรียนหนังสืออยู่สองคน

ก่อนหน้านี้ก็มีแต่พ่อเฒ่าซูและซูเหลียนเฉิงเท่านั้นที่ออกไปทำงานนอกบ้านเพื่อเลี้ยงดูพวกเขา ส่วนบ้านใหญ่และบ้านสามก็เอาแต่นั่งเสพสุขเสียเท่านั้น

ตอนนี้ครอบครัวของพวกเขาแยกออกมาแล้ว ดูสิว่าต่อไปจะหาเงินจากไหนมาเลี้ยงดูพวกเรียนหนังสือสองคนนั้น

ในขณะที่ซูหวั่นคิดเรื่องนี้อยู่ นางก็ได้วาดลวดลายเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ยื่นมาให้นางหลี่แล้วพูดว่า“ท่านแม่ ท่านแม่ลองดูสิว่าตุ๊กตาแบบนี้ ท่านแม่ทำเป็นหรือเปล่า?”

ซูเหลียนเฉิงไม่ได้มองเสียด้วยซ้ำ ก็ยกย่องภรรยาของตัวเองเสียแล้ว“แม่ของเจ้าทำเป็นทุกอย่าง แค่เจ้าวาดมันออกมา นางก็ยึดตามแบบทำออกมาได้แล้วล่ะ”

“พูดเพ้อเจ้ออะไรน่ะ!” นางหลี่ตะคอกออกมา และหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา

นางระมัดระวังเป็นอย่างมาก เพราะกลัวว่ากระดาษจะขาด

“นี่คืออะไรเหรอ ดูประณีตและน่ารักดีนะ”

ซูหวั่นพูดว่า“ตุ๊กตาหมีค่ะ แล้วก็ตุ๊กตาคน อันใหญ่สามารถแขวนไว้ที่กระเป๋า ส่วนอันเล็กก็เป็นเครื่องประดับห้อยไว้ที่เอวได้ เหมือนกับหยกนั่นล่ะค่ะ”

“อันเล็กที่สุดก็กลัดเอาไว้ที่หน้าอก ท่านแม่สามารถลองเอาเศษผ้าพวกนี้มาทำได้นะคะ”

นางหลี่จ้องมองที่กระดาษ

นางขมวดคิ้ว และยังกังวลเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าตัวเองจะทำออกมาหรือไม่ นางไม่ได้มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์

“ท่านแม่ลองดูก็ได้ค่ะ”