บทที่ 0109

ซูลิ่วหลางกัดผ้าในปากเอาไว้แน่น

โดยที่ฟันกระทบดังกรอดๆ

เขาสั่นไปทั้งตัวด้วยความเจ็บปวด ท่านพี่บอกว่า การรักษาจะเจ็บปวดมาก แต่เขาไม่คิดว่าจะเจ็บปวดขนาดนี้ เขารู้สึกเพียงว่าสมองแทบจะระเบิดออกมาแล้ว!

รู้สึกเหมือนเลือดข้างในไหลย้อนกลับ และกลิ้งไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน!

“ท่านพี่ ข้าทนไม่ไหวแล้ว ข้าไม่อยากจะฉลาดแล้ว ท่านพี่...”

ดวงตาซูหวั่นมืดลง ขณะที่นางมองดูแถบผ้าที่ถูกซูลิ่วหลางใช้ลิ้นดุนออกไป และเข็มเงินทั้งหมดในมือของนางก็ได้ใช้ไปบนตัวของซูลิ่วหลาง

พิษที่เหลืออยู่สะสมอยู่ในหัวของซูลิ่วหลาง

หากไม่กำจัดมันออกไป ซูลิ่วหลางก็จะโง่เขลามากขึ้นเรื่อยๆ และชีวิตของเขาจะตกอยู่ในอันตราย เขาอาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงยี่สิบปี

เมื่อฟังเสียงร้องไห้ของซูลิ่วหลาง ซูหวั่นก็รู้สึกสงสารจนจับใจ แต่นางก็ต้องโหดร้าย“ลิ่วหลาง เจ้าลืมสิ่งที่ตกลงไว้กับท่านพ่อท่านแม่และพี่แล้วรึ?”

“เจ้าต้องการฉลาดและแข็งแกร่ง แล้วก็มาปกป้องพวกเรา เจ้าลืมไปแล้วรึ?”

ทันใดนั้น เสียงของซูลิ่วหลางก็หยุดชะงัก

ผ้าชิ้นนั้นถูกยัดเข้าไปในปากของเขาอีกครั้ง เขากัดมันแล้วพูดว่า“ท่านพี่ ทำต่อเถอะ!”

จริงด้วย เขาไม่ได้ลืม

เขาได้พูดเอาไว้อย่างนั้นจริงๆ เขาจะลืมได้อย่างไรว่า ท่านพี่และท่านพ่อท่านแม่กำลังรอการปกป้องจากเขาอยู่ ไม่มีใครรังแกพวกเขาได้!

เขาเป็นลูกผู้ชาย ไม่มีอะไรที่ไม่สามารถผ่านไปได้

เขาสามารถทนความเจ็บปวดนี้ได้!

เมื่อนางหลี่ได้ยินเสียงร้อง นางก็ออกมาจากห้องอย่างเป็นกังวล เมื่อมองดูประตูที่ปิดอยู่ นางก็พูดอย่างร้อนใจว่า“อาหวั่น ลิ่วหลางเป็นอะไรไป ลื่นล้มหรือเปล่า?”

“ท่านแม่ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ ข้ากำลังรักษาอาการป่วยให้เขาอยู่ เขาไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ท่านแม่กลับไปเถอะ”

นางไม่ได้บอกเรื่องนี้กับนางหลี่ เพราะเกรงว่านางหลี่จะเป็นกังวลใจ

ซูหวั่นตอบสนองอย่างรวดเร็ว จากนั้นมือของนางก็เคลื่อนไหวต่อไป นางหลี่เชื่อใจซูหวั่น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลใจอยู่

หลังจากยืนอยู่นอกห้องเป็นเวลานาน ก็ไม่ได้ยินเสียงของซูลิ่วหลางดังแว่วมากอีกแล้ว

จากนั้นนางถึงได้ถือกระดาษที่ซูหวั่นวาด แล้วกลับมาที่ห้องเพื่อศึกษาต่อ หลังจากสังเกตเห็นว่านางได้เดินจากไปแล้ว ซูหวั่นก็เริ่มเจาะเข็มต่อ