บทที่ 0110

ซูหวั่นแต่งตัวเสร็จแล้ว

เปิดประตูแล้วออกมา

นางมองเห็นซูลิ่วหลางยืนอยู่ที่ประตูด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น โดยที่นางหลี่ก็ยืนอยู่ไม่ไกลเช่นกัน

ด้านนอก มีเสียงอื้ออึงเต็มไปหมด

ซูหวั่นเดินออกไปทันที โดยไม่มีเวลาแม้จะเทน้ำออกเสียด้วยซ้ำ จากนั้นก็เรียกให้คนขายเนื้อขนเครื่องในหมูเข้ามา โรงงานยังคงมีกลิ่นอยู่ จึงต้องเก็บของพวกนี้เอาไว้ที่นี่ก่อน

“หนูซู ข้าขนของที่เจ้ามาทั้งหมดแล้ว มีเครื่องในหมูจำนวนหนึ่งร้อยชุด แต่ละชุดเป็นเงินสามสิบสตางค์ รวมแล้วเป็นเงินสามสิบตำลึง”

คนขายเนื้อแซ่ซุน เขามีใบหน้าที่เป็นมิตร

ครอบครัวมีโรงฆ่าสัตว์และต้องฆ่าหมูมากกว่าร้อยตัวทุกวัน ซึ่งเนื้อหมูมีการค้าขายอย่างแพร่หลายมาก

แม้แต่เมืองใกล้เคียงก็มาซื้อของจากเขา โดยที่พ่อค้าเนื้อซุนก็อาศัยจำทางมาด้วย เป็นครั้งแรกที่เขาร่วมมือกับซูหวั่น โดยที่เหมารถม้ามาด้วย

ซูหวั่นนับสิ่งของด้วยตัวเอง และหันไปพูดกับพ่อค้าเนื้อซุนว่า“จำนวนถูกต้องค่ะ พี่ซุน ยินดีที่ได้ร่วมมือกันนะคะ”

“หนูซูเกรงใจไปแล้ว!” พ่อค้าเนื้อซุนยิ้มๆ

เพราะถ้าเครื่องในหมูนี้ขายไม่ได้ก็ต้องโยนทิ้งไปทำเป็นปุ๋ยอยู่ดี ชาวบ้านทำออกมารสชาติไม่ได้ และก็ยังเสียเกลือเสียสมุนไพรที่จะมาทำอีกต่างหาก

แล้วชาวบ้านมีเงินมาทำแบบนี้ที่ไหนกันล่ะ?

โดยที่คนใหญ่คนโตก็คิดว่ามันไม่สมเกียรติ และปกติก็จะไม่กินด้วย

ซูหวั่นต้องการซื้อมัน ดังนั้นเขาจึงยินดีเป็นธรรมดา นอกจากนี้ เขายังเคยกินเนื้อตุ๋นที่ซูหวั่น ทำอีกด้วย เขารู้สึกว่าด้วยรสชาติแบบนี้ มันสามารถตั้งหลักได้ในหมู่บ้านซีสุ่ยเลยทีเดียว

พ่อค้าเนื้อซุนบอกให้ลูกน้องขนสิ่งของลงมาจากรถ แล้วพูดว่า“หนูซู วันนี้ข้ายังมีธุระต่อ ต้องขอตัวกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เวลาเดิม ข้าจะมาอีก!”

“ได้ค่ะ พี่ซุนเดินทางปลอดภัยนะคะ” ซูหวั่นและซูลิ่วหลางเดินมาส่งแขกที่ประตู จากนั้นก็มองไปที่เครื่องในหมูในกะละมังไม้

ของพวกนี้สดใหม่เป็นอย่างมาก

มันจึงทำให้กลิ่นค่อนข้างจะแรงเป็นธรรมดา

สีหน้าของนางหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆซีดเผือด นางเอามือปิดปาก และแทบจะอาเจียนเอากรดออกมา