บทที่ 0111

ใบหน้าของนางหวางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

นางปีนลงมาจากกำแพงด้วยความโกรธ และรับไม้กวาดของแม่เฒ่าเซี่ยงที่โยนมาแบบเต็มๆ

นางหลบไม่ทัน

หลังจากถูกเคว้งไม้กวาดมาโดน นางก็บุ้ยๆปาก กัดฟันแล้วพูดว่า“ท่านแม่ นี่มันอะไรกัน?”

ขณะที่พูด นางก็ก้มไปหยิบไม้กวาดขึ้นมา และคิดที่จะเคว้งมันกลับไปที่แม่เฒ่าเซี่ยง แต่แม่เฒ่าเซี่ยงสังเกตเห็นการกระทำของนาง รีบพูดขึ้นมาทันทีว่า“ทำไมล่ะ หรือว่าเจ้าจะตีข้ากลับงั้นรึ!”

นางหวางข่มอารมณ์เอาไว้ แล้วพูดว่า“ข้าจะทำได้ยังไง ท่านเป็นแม่ของข้านะ ต่อให้ข้าจะไม่กตัญญูแค่ไหน ก็คงไม่ลงมือกับท่านหรอกนะ”

แม่เฒ่าเซี่ยงรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

เมื่อมองไปทางกำแพง นางก็ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เป็นไงบ้าน เด็กบ้านั้นพูดอะไรออกมาหรือเปล่า?”

“อาหวั่นไม่ยอมบอกสูตรลับกับข้า แล้วก็ซอสอีก…”นางหวางเดินเข้าไปอย่างหยั่งเชิง กัดฟันแล้วพูดว่า“ข้าคิดว่าซอสคือกุญแจสำคัญ และก็ไม่รู้ว่าเด็กบ้านั่นไปเอาการปรุงนี้มาจากไหนกัน”

“ท่านไม่ ข้าว่าท่านแม่ไปถามพวกนั้นด้วยตัวเองดีกว่านะ คำพูดของข้านังเด็กนั่นไม่ฟังหรอก แต่ท่านแม่ไม่เหมือนกัน”

แม่เฒ่าเซี่ยงถูกโน้มน้าวทันที

และก็ยังคิดว่านางหวางพูดมีเหตุผล ปัญหาหลักๆจะต้องเป็นน้ำซอสอย่างแน่นอน

ไม่อย่างนั้นแล้ว ทำไมเนื้อตุ๋นที่นางทำตามคำแนะนำของซูหวั่น ถึงมีรสชาติแบบนั้นไม่ได้ล่ะ?

แต่พ่อเฒ่าซูได้สั่งห้ามนางอย่างชัดเจนแล้วว่า อย่าไปรบกวนความเป็นอยู่ของบ้านรองอีก หากไปอีกครั้ง คาดว่าพ่อเฒ่าซูจะต้องขุ่นเคืองใจอย่างแน่นอน

“พ่อของเจ้า”

นางหวางยุยงส่งเสริม “ท่านแม่ ท่านแม่คือคนที่สำคัญที่สุดในใจของท่านพ่อ ท่านแม่และท่านพ่ออยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว หรือว่าท่านแม่จะเทียบกับพี่รองไม่ได้? แล้วอีกอย่าง มันก็ไม่ใช่ความผิดของท่านแม่ด้วย ท่านแม่ทำเพื่อครอบครัวของเรานะคะ”

“เป็นเพราะพวกพี่รองไม่ได้เห็นทุกคนอยู่ในสายตา หากเป็นข้า ข้าจะบอกสูตรน้ำจิ้มและเคล็ดลับให้ท่านแม่ตั้งนานแล้ว ไม่รอให้ท่านมาถามแบบนี้หรอก?”