บทที่ 0112

แม่เฒ่าเซี่ยงรู้สึกว่าสิ่งที่ซูหวั่นพูดนั้นไม่ถูกต้องมากนัก

ทำไมต้องไปขอที่เจ้าของร้านหลิวของเค่อเยว่ด้วย?

“นังหนูหวั่น เจ้าหมายความว่ายังไง?”

ซูหวั่นใช้เจ้าของร้านหลิวเป็นโล่ แล้วพูดว่า “ท่านย่า ข้าไม่กลัวที่จะบอกกับท่านย่าหรอกนะ แต่สูตรลับนี้ เจ้าของร้านหลิวเป็นคนบอกข้ามา เขาบอกข้าว่าหากความลับรั่วไหลออกไป บ้านของข้าจะถูกตัดหัว พวกเราได้เซ็นสัญญาการเก็บความลับนี้เอาไว้”

“แล้วยังประทับตราที่สถานีแล้วอีกด้วย”

แม่เฒ่าเซี่ยงสับสน“สัญญาการเก็บความลับอะไรกัน?”

“เพียงแต่ว่าสูตรลับนี้ไม่ใช่ของข้า หากข้ากล้าป่าวประกาศออกไป ครอบครัวข้าก็จะถูกตัดหัวทั้งหมด” ซูหวั่นสร้างเรื่องราวต่อไป

โดยไม่กะพริบตา

ยังไงเสียก็ได้บอกกล่าวกับเจ้าของร้านหลิวเอาไว้แล้ว และนางก็ไม่กลัวว่าแม่เฒ่าเซี่ยงจะไปถามด้วย

นางหวางโน้มตัวเข้ามาใกล้ๆแม่เฒ่าเซี่ยง และกระซิบพูดเบาๆว่า“ท่านแม่ นังเด็กบ้าคนนี้จะต้องกำลังพูดโกหกและหลอกเราอยู่อย่างแน่นอน นางแค่ไม่อยากจะบอกสูตรลับของเราเท่านั้น!”

นางไม่เชื่อเจ้าของร้านหลิวอะไรนั่นหรอกนะ

นังเด็กบ้าคนนี้มีความคิดมากมาย นางจะต้องระวังเอาไว้ให้ดี

แม่เฒ่าเซี่ยงปิดจมูก จ้องไปที่เครื่องในหมูที่อยู่เต็มลานบ้านไปหมด“นังหนูหวั่น เจ้าของร้านหลิวดีกับเจ้าขนาดนั้นเลยรึ ยังเอาสูตรลับมาบอกให้เจ้าอีก?”

หากมีสูตรลับจริงๆ ทำไมก่อนหน้านี้นางไม่เคยได้ยินว่าเค่อเยว่มีขายมาก่อนเลยล่ะ

นางหวางพูดถูก

ซูหวั่นจะต้องโกหกนางอย่างแน่นอน “เจ้าอย่าโกหกย่าเลย ย่าไม่อยากจะได้สูตรลับของเจ้าหรอกนะ แค่อยากจะได้ยินเจ้าพูดความจริงเท่านั้น”

ซูหวั่นไม่ใช่เด็กสามขวบสักหน่อย แล้วนางจะหลงกลแม่เฒ่าเซี่ยงได้อย่างไรกัน“ท่านย่า เจ้าของร้านหลิวเป็นคนให้สูตรข้ามาจริงๆ หากท่านไม่เชื่อก็ไปถามเขาได้ เพียงแต่ว่าเจ้านายของเจ้าของร้านหลิวอารมณ์ไม่ค่อยจะดีก็เท่านั้นเอง”

“พวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่ หากท่านไปทำให้พวกเขาขุ่นเคืองใจ ระวังจะถูกจับเอาไปขังไว้ในสถานีได้นะ…”

แม่เฒ่าเซี่ยงรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

และหนังศีรษะของนางหวางก็ตึงเครียดขึ้นมาเช่นกัน