บทที่ 0113

ซูหวั่นหัวเราะเสียงต่ำ

ไม่คิดว่าป้าฟางจะโจมตีคนเก่งขนาดนี้

มองแต่หน้าก็ไม่รู้เลยจริงๆ“ป้าฟางพูดถูกค่ะ น้าสามคะ น้าอยากจะมาช่วยเรามั้ย แม้ว่างานนี้ จะสกปรกและเหนื่อย แต่น้าก็เป็นน้าสามของข้า น้าจะมาช่วยเราแน่นอนใช่ไหมคะ?”

นางหวางบีบนิ้ว แล้วพูดด้วยสายตาหลบเลี่ยง“อาหวั่น ไม่ใช่ว่าน้าสามจะไม่ช่วยเจ้านะ แต่ติดงานที่บ้านน่ะ มาไม่ได้จริงๆ น้ายังมีผ้าต้องซักอีกเยอะแยะเลย งานที่ทุ่งนาก็ยังไม่ได้ทำ”

“ท่านแม่ ข้าต้องกลับไปทำงานก่อนนะคะ ท่านย่าจะกลับด้วยกันไหมคะ?”

พอพูดจบ นางก็เตรียมที่จะเดินหนีออกไปทันที

นางไม่อยากจะเป็นคนงานฟรีๆหรอกนะ!

เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าเซี่ยงไม่ขยับ นางหวางก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน แล้วก็เรียกอีกครั้งหนึ่งว่า“ท่านแม่ พวกเราไปกันเถอะ ที่บ้านยังมีงานที่ต้องทำมากมายอยู่ไม่ใช่เหรอคะ?”

จากนั้นแม่เฒ่าเซี่ยงถึงตอบสนองกลับมาได้ และก็ตะคอกอย่างไม่เต็มใจขึ้นมาว่า“เสแสร้งทำเป็นน่าสงสาร ช่างสอดรู้สอดเห็นเสียจริงๆ”

สีหน้าของป้าฟางเปลี่ยนไปทันที

นางเท้าสะเอวและถลึงตามองไปยังแม่เฒ่าเซี่ยง“นี่ป้าเซี่ยง ข้าเห็นว่าป้าเป็นผู้ใหญ่กว่าถึงไม่ถือสาอะไร ไว้หน้าแต่ไม่อยากได้ อย่าคิดว่าอายุมากกว่าจะพูดอะไรก็ได้นะ!”

“ฮึ!”

แม่เฒ่าเซี่ยงรู้ว่าป้าฟางมีอารมณ์รุนแรง จึงไม่กล้าโต้เถียงกับนาง

นางจึงแค่สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไปเท่านั้น

ขณะที่พานางหวางเดินไปที่ประตูใหญ่ นางก็พูดขึ้นมาว่า“เหม็นจะตายอยู่แล้ว รีบกำจัดของพวกนี้ออกไปให้หมด อย่าเอามาวางไว้ที่นี่ กลิ่นมันไปถึงบ้านใหญ่เลยนะ”

“ท่านย่า ท่านย่าวางใจเถอะ ข้าจะจัดการเอง อีกเดี๋ยวก็จะขายออกไปแล้ว”

นังเด็กบ้า!

แม่เฒ่าเซี่ยงโกรธมาก แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้

นางทำได้เพียงระบายความโกรธต่อนางหวาง แล้วก็ก่นด่าออกมาว่า“มองอะไรอยู่ รีบกลับไปเร็วเข้า ไม่ได้เรื่องอะไรเลย หากเจ้ามีความสามารถเหมือนกับนางหลี่สักนิด เราก็คงไม่ต้องมาขอร้องนางถึงบ้านขนาดนี้?”

นางหวางร้องไห้ขึ้นมาทันที แล้วพูดว่า“ท่านแม่ หากข้ามีของดีๆแบบนั้น ข้าไม่ปกปิดเอาไว้อย่างแน่นอน ข้าไม่เหมือนกับสะใภ้รองหรอกนะ ใจจืดใจดำเสียจริงๆ!”