บทที่ 0114

แม้ว่าในใจจะคิดแบบนั้น แต่ปากก็กลับขายตัวเองออกมาอย่างตรงไปตรงมา

ซูหวั่นมองจากด้านข้าง และรู้จักขบขัน น้องชายคนนี้ ช่างน่ารักเสียจริงๆ

โก่วต้านพูดด้วยความประหลาดใจ“เจ้านับเลขเป็นแล้วรึ?แล้วเจ้าทำบัญชีเป็นหรือเปล่า ใครเป็นคนสอนเข้า?”

“ทำบัญชีข้าก็กำลังเรียนอยู่ มากเกินไปข้าก็คิดไม่ออก” ซูลิ่วหลางเคาะศีรษะอย่างขมขื่น

ทั้งหมดเป็นเพราะเขาโง่เกินไป เมื่อจำนวนเงินอัดมาก เขาก็ต้องรบกวนให้พี่สาวมาช่วยคำนวณให้

แต่ท่านพี่บอกว่า..

ขอแค่เขาหายจากอาการป่วย ต่อไปแม้ว่าจำนวนเงินจะมากแค่ไหนก็คิดคำนวณได้ทั้งนั้น!

“ท่านพี่เป็นคนสอน ท่านพี่ของข้าฉลาดที่สุด!” หลังจากที่ซูลิ่วหลางพูดจบ เขาก็ยังไม่ลืมที่จะชมซูหวั่น และพูดโอ้อวดเสริมเข้าไปอีกด้วย

โก่วต้านจ้องมองมาที่ซูลิ่วหลางอย่างกระตือรือร้น ราวกับว่ามีดวงดาวที่ระยิบระยับในดวงตาของเขา

มันเป็นสายตาของความอิจฉา

“ลิ่วหลาง เจ้าและพี่อาหวั่นเก่งมากเลยนะ หากข้ามีพี่สาวที่เก่งแบบนี้บ้างก็คงจะดีไม่ใช่น้อย”

ซูลิ่วหลางเชิดหน้าขึ้น และพูดอย่างไม่เคอะเขินแต่อย่างใด“มันแน่นอนอยู่แล้ว พี่โก่วต้าน ต่อไปหากข้าฉลาดแล้ว ข้าจะสอนพี่นับเลข และก็ยังจะสอนพี่ทำบัญชีอีกด้วย”

แม้ว่าพี่สาวจะสอนตารางสูตรคูณให้เขา แต่เขาก็รู้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่เขารู้ดีว่า

วิธีนี้ง่ายกว่า เร็วกว่า และแม่นยำกว่าวิธีการคำนวณบัญชีของนักบัญชีใดๆ ขอแค่ละเอียดรอบคอบสักหน่อยก็จะไม่มีวันผิดพลาดขึ้นมาได้

รอให้เขาเข้าใจดีแล้ว เขาก็จะสอนให้กับโก่วต้าน ให้โก่วต้านเรียกเขาว่าอาจารย์

โก่วต้านก็ตั้งตารอวันนั้นเช่นกัน เมื่อได้ยินซูลิ่วหลางพูดเช่นนี้ เขาก็ยิ้มอย่างไร้เดียงสา“ดีเลย ลิ่วหลาง ข้ารอให้เจ้าฉลาดนะ เป็นคนฉลาดเหมือนกันกับข้า!”

ซูลิ่วหลางไม่ต้องการฉลาดเท่าโก่วต้าน

เขาอยากเป็นเหมือนกับท่านพี่เสียมากกว่า!

ทำเป็นทุกอย่างและรู้ทุกอย่าง

แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกทั้งหมด เขาเม้มริมฝีปากสีแดงแล้วพูดว่า“ข้าอยากจะฉลาดเหมือนกับท่านพี่ของข้า ข้าไม่อยากจะเหมือนเจ้าหรอกนะ ฮึ่ม!”