บทที่ 0115

ทุกคนใส่หมวก แล้วก็มองหน้ากัน จากนั้นก็หัวเราะเสียงดังออกมาทันที

ซูหวั่นพูดอย่างจริงจัง“ในเมื่อทุกคนพร้อมแล้ว งั้นก็มาเริ่มกันเลยนะคะ เราจะขนของพวกนี้ไปที่โรงงานก่อน แล้วข้าจะจุดประทัด"

“ตกลง!”

หลายคนพูดพร้อมกัน และเสี่ยวไป๋ก็เหลือบมองซูหวั่น ดวงตาที่สวยงามของนางเป็นประกาย

และเคอะเขินเล็กน้อย

ดูเหมือนว่านางจะอิจฉาที่ซูหวั่นเป็นคนใจกว้างและร่าเริงได้ขนาดนี้ แต่นางทำไม่ได้!

ซึ่งดูเหมือนซูหวั่นจะรู้ตัว และยิ้มให้กับเสี่ยวไป๋

ปัง ปัง ปัง!

เสียงประทัดได้ดังขึ้น และควันก็ลอยฟุ้งขึ้นมา แม่เฒ่าเซี่ยงเดินไปที่ถนน มองมาตามเสียงแล้วก็สาปแช่งอีกสองสามครั้งก่อนจะกลับเข้าบ้าน

นางได้ใส่สมุนไพรเพื่อหมักเครื่องในหมู และก็เติมเกลือลงไปเล็กน้อย

ซึ่งทำความสะอาดได้ง่ายมาก

แต่ซูหวั่นก็ไม่ได้ขี้เกียจแต่อย่างใด นางล้างทำความสะอาดอยู่ด้านข้าง จากนั้นก็ตักน้ำบาดาลมาล้างให้สะอาดอีกครั้ง

และนางก็กำชับว่าควรหั่นอย่างไรเป็นอันดับแรก

จะควบคุมความร้อนได้อย่างไร โชคดีที่ทุกคนทำงานได้ดี พูดแค่เพียงสองสามครั้งก็จำได้แล้ว

ต่อมา ซูหวั่นก็แค่คอยเตือนอยู่บ้าง และทุกคนก็เริ่มมีทักษะมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง เครื่องในหมูทั้งร้อยชุดก็ถูกทำความสะอาดเรียบร้อย

แล้วก็ใส่เอาไว้ในกะละมังเพื่อรอให้เย็น

ซูหวั่นไม่ได้บอกพวกนางถึงวิธีทำซอส และพวกนางไม่ได้ถาม พวกนางแค่ทำงานอย่างสบายใจก็เท่านั้นเอง

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ ก็เป็นเวลาค่อนคืนไปแล้ว

ซูหวั่นยกเก้าอี้มาหนึ่งตัว และทำที่นอนอยู่นอกโรงงาน สถานที่นี้ยังคงต้องมีการดูแล และนางยังหาคนมาเฝ้าเวรยามในตอนกลางคืนไม่ได้

ผู้ชายส่วนใหญ่ในหมู่บ้านซีสุ่ยจะทำงานนอกบ้านหรือในเมือง

ส่วนคนที่อยู่บ้านก็จะมีแต่คนแก่ อ่อนแอ ป่วย และพิการ พวกเขายังเด็กเกินไปที่จะทำงาน หรือแก่เกินไปที่จะเดิน และบางคนก็มีนิสัยที่ไม่ดี

ซูหวั่นจึงวางแผนที่จะเฝ้าด้วยตัวเอง รอหาคนที่เหมาะสมได้ค่อยว่ากัน