เรียกร้องค่าตอบแทน

จางอวี้ซินเดินมาที่ศาลารับลม ปกติร่างเดิมนอกจากอยู่ในเรือนเก่าๆก็ไม่ได้ออกไปไหน ยิ่งไม่เคยนางย่างกรายมาที่นี่ แต่ว่าวันนี้เขากลับเรียกนางมา จ้าวเหวยเจิ้นนั่งเป็นสง่าท่ามกลางคุณชายและคุณหนูที่มาร่ายบทกวี จางอวี้ซินรู้สึกรำคาญ นางอยากนอนเพราะการที่เพิ่งฟื้นจากความตายมันต้องใช้เวลาพักฟื้น

"หม่อมฉันถวายพระพรจวิ้นอ๋องเพคะ"

จ้าวเหวยเจิ้นมองไปยังร่างบางที่ยืนพูดไม่มีทีท่าจะเคารพอย่างที่ควรจะเป็น เขาจึงเอ่ยกับนาง

"จางอวี้ซินเจ้าไม่คิดจะเคารพข้าจริงๆหรือ"

"หม่อมฉันจางอวี้ซินถวายพระพรจวิ้นอ๋อง ขอทรงพระเจริญพันปีพันๆปี( ปากดีแบบนี้ขอให้อยู่ไม่พ้นปีนี้)"

ประโยคหลังนางแค่ขมุบขมิบปาก จ้าวเทียนหรานอมยิ้มก่อนจะมองหน้าเสด็จพี่ของตน จ้าวเหวยเจิ้นรู้ทันทีว่าประโยคหลังนางคงด่าเขาเพราะเจ้าเจ็ดอ่านปากคนเก่ง แต่เอาไว้ก่อนวันนี้เขาจะประกาศว่าจะส่งนางไปที่ไหน

"จางอวี้ซินเจ้าประชดประชันเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ช่างเถอะที่เรียกมาเพราะมีเรื่องจะประกาศ อีกสามวันเจ้าจะถูกส่งไปที่สุสานบรรพบุรุษสกุลจ้าว และอยู่ที่นั่นทบทวนความผิด"

"พระองค์ทรงเข้าพระทัยอะไรผิดหรือไม่ เราสองคนหย่ากันแล้ว จะให้สะใภ้ที่หย่าแล้วไปเฝ้าสุสาน ไม่ยักรู้ว่าราชวงศ์มีธรรมเนียมเช่นนี้"

"เจ้าไม่มีทางเลือก อีกอย่างอย่าคิดว่าจะไปยั่วยวนใครได้ เจ้าเป็นคนของข้า ถึงหย่าแล้วก็ยังเป็นคนของข้า"

จางอวี้ซินยืนมองเขาก่อนจะเท้าเอว จ้าวเหวยเจิ้นแปลกใจกับกิริยาที่นางแสดงออก ปกตินางจะเหนียมอายจนดูน่ารำคาญ ก่อนที่เขาจะคิดอย่างอื่นนางก็เอ่ยแทรก

"หม่อมฉันไปเฝ้าให้ได้แต่ว่าค่าตอบแทนจะจ่ายรายเดือนหรือเหมาจ่าย เอาเป็นว่าเหมาจ่ายนะเพคะ อยู่ที่นี่มาสองปีเงินเดือนพระชายายังไม่เคยได้รับสักอีแปะ หากจ่ายรายเดือนกลัวจะมีคนเบี้ยวหนี้"

"เงินเดือนหรือ มิใช่ว่าบ่าวสามคนของเจ้ามารับทุกเดือนหรอกหรือ เจ้าถูกบ่าวของตัวเองยักยอกกลับบอกว่าจวนอ๋องของข้าไม่มีปัญญาจ่าย หึๆๆ กลับดำเป็นขาวไม่มีใครเกินเจ้าจริงๆ"

จางอวี้ซินนึกได้ว่าสามคนนั้นบอกว่าทางเรือนใหญ่ไม่จ่าย ร่างเดิมเองก็ไร้คนไร้กำลังจึงยอมเชื่อฟังสาวใช้เพราะมาอยู่ที่นี่นอกจากพวกนางก็ไม่มีใครเหลียวแลจึงต้องอาศัยกันและกันสุดท้ายกลายเป็นนางที่โง่เอง

(เฮ้อ...ยายโง่เอ๋ยเกิดเป็นเจ้านายเสียเปล่า)