ได้ยินแต่เสียงเห่าหอน ตัวอยู่ไหนกันนะ

จางอวี้ซินที่ยามนี้เพ่งมองกล่องไม้ที่มารดาทิ้งเอาไว้ต่างหน้า นางฉุกคิดถึงคำพูดบางอย่างของท่านแม่ก่อนจะถูกเนรเทศ

"หากวันใดไม่อาจอยู่ร่วมเรียงเคียงหมอน เปิดดูใต้ล่าง แม้ไม่ได้ทำให้เจ้าร่ำรวยแต่ก็พอมีพอใช้"

จางอวี้ซินคนเก่าไม่เคยคิดจะเปิดกล่องเพราะนางมั่นใจว่าจ้าวเหวยเจิ้นจะไม่หย่านาง แต่บัดนี้ใบหย่าก็มาแล้วคนเก่าก็จากไปแล้ว เช่นนั้นฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้หลุดพ้น อีกสามวันต้องออกจากที่นี่ถึงเวลานั้นอาจมีเรื่องไม่คาดฝันตามมา จางอวี้ซินหยิบใบหย่าที่ได้มาออกดู มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทำไมดูยังไงก็รู้สึกว่าใบหย่านี้มีปัญหากันนะ

ร่างบางที่ได้รับความทรงจำทุกอย่างมาแล้วกำลังคิดถึงวันที่สกุลหลิวถูกเนรเทศ นางจะออกไปส่งคนในตระกูลเป็นครั้งสุดท้ายแต่กลับถูกจ้าวเหวยเจิ้นสั่งห้ามออกจากจวน แม้แต่ไปส่งพวกเขาก็ยังไปไม่ได้เลย

"ช่างเถอะ...ตาแก่จ้าวอายุไม่น้อยแล้วปีนี้น่าจะสามสิบห้าแล้วมั้ง เข้าสู่วัยทองก็ไม่แปลก แต่ไอ้กระดาษแผ่นนี้มันมีอะไรไม่ถูกต้องกันนะ เฮ้อคิดไปให้ปวดหัวทำไม กล่องนี้ก้นดูหนาจัง คำพูดของแม่เจ้าของร่างคืออะไร ขอเจ๊ดูหน่อยสิ"

จางอวี้ซินพลิกกล่องคว่ำหงาย ไปมาเพื่อดูว่ามีรอยต่อตรงที่ใดบ้าง ก่อนจะเห็นรูเล็กๆหนึ่งรูน่าจะประมาณเข็มเล่มเล็กได้ หากไม่สังเกตดีๆอาจคิดว่าเป็นตามด นี่ไม้เนื้อดีเพียงแต่ถูกทำให้ดูเก่า จะมีตามดได้ยังไง

มือบางดึงเส้นผมออกมาก่อนจะพับครึ่งแล้วคลึงจนเป็นเกลียว เหลือห่วงที่ด้านบนเล็กๆ สอดเข้าไปในรู้ก่อนจะหมุนเส้นผม นางเอากล่องไม้มาแนบหู หมุนเส้นผมไปเรื่อยๆจนได้ยินเสียง คลิก!!

"เจอแล้ว"

จางอวี้ซินหลับตานึกถึงสภาพกลไกด้านใน นางกำลังคิดภาพที่ห่วงตรงปลายผมกำลังคล้องอยู่ที่สลักกุญแจ จากนั้นก็จินตนาการว่ากำลังนำห่วงคล้องที่สลักแล้วดึงเบาๆ คลิก!! สลักหลุดออกจางอวี้ซินเอากล่องมาดู ค่อยๆดึงฐานใต้ร่างออกมา มีตั๋วเงินใบละหนึ่งพันตำลึงสิบใบ ใบละหนึ่งหมื่นตำลึงสามใบ และใบละร้อยตำลึงยี่สิบใบอัดแน่นจนไม่ขยับเมื่อเขย่ากล่องจึงไม่มีเสียง ยังมีกระดาษอีกแผ่นซ่อนอยู่ เมื่อเอาออกมาดูก็เป็นแผนที่แผ่นหนึ่ง นางยังไม่ทันกางออกเสี่ยวเตี๋ยก็รายงานเข้ามา

"คุณหนู..ท่านอ๋องให้คนมาตามเจ้าค่ะ"

จางอวี้ซินเก็บของเข้าทีประกบกล่องไม้ให้เหมือนเดิม นางเป็นนักโจรกรรมเลื่องชื่อ ไม่มีอะไรที่ขโมยไม่ได้ กลไกแค่นี้ไม่ยาก แต่เหมือนกับร่างเดิมจะไม่เคยรู้อะไร ก่อนจะถามออกไป

"ตาแก่จ้าวให้คนมาเรียกข้าทำไมกัน"

กู้หมิงที่ได้ยินก็ถึงกับสะอึกก่อนจะเอ่ยกัยเสี่ยวเตี๋ย

"คุณหนูของเจ้าคงไม่มีใครอบรมจริงๆนะเสี่ยวเตี๋ย วาจาถึงไร้มารยาทเพียงนี้"