ก็แค่สตรีไร้ทางเลือก

เสี่ยวเตี๋ยที่กลับเข้ามาจากไปทำงานให้คุณหนูของตนก็รีบตรงมาหาจางอวี้ซินส่งห่อผ้าให้ นางรับมาเปิดดูก่อนจะยิ้มให้กับสาวใช้คนสนิทของตน จางอวี้ซินให้ทั้งสองคนออกไปพักผ่อน วันนี้ถูกคนรังแกมาเสี่ยวเตี๋ยกำกระปุกยาในมือ เงินที่คุณหนูให้นางไปซื้อยาก็หนึ่งตำลึงแล้ว ออกจากเมืองหลวงจะใช้ชีวิตเช่นไร จางอวี้ซินเอ่ยกับชุนเถา

"ชุนเถา เจ้าสามารถเย็บปักถักร้อยงานซ่อมแซมได้หรือไม่"

"ได้เจ้าค่ะ คุณหนูอยากแก้ชุดไหนหรือเจ้าคะ"

"อืม..เอาไว้ก่อนพวกเจ้าไปพักเถอะ เสี่ยวเตี๋ย...กล่องไม้ที่เป็นของต่างหน้ามารดาของข้าที่เจ้าเก็บไว้ยังอยู่หรือไม่ เอามาให้หน่อย"

"เจ้าค่ะ"

เสี่ยวเตี๋ยเข้าไปหยิบกล่องไม้มาให้คุณหนูของตน สินเดิมที่มีกว่าห้าพันตำลึงถูกสามคนนั้นเบียดบังเอาไป ยามนี้คุณหนูเหลือเพียงกล่องไม้ที่ไม่มีราคานี้เท่านั้น นางเคยเปิดดูมีเพียงปิ่นเงินหนึ่งอันกับต่างหู เอาไปขายก็ได้ไม่ถึงสองตำลึง สามคนนั้นไม่สนใจของเล็กน้อยเหล่านี้

"พวกเจ้าออกไปเถอะ ไปพักผ่อนเอาแรงอีกสามวันพวกเราต้องออกเดินทางไกล"

"ท่านอ๋องบอกให้เราไปเฝ้าสุสานบรรพชนสกุลจ้าว ห่างจากเมืองหลวงหนึ่งพันลี้เจ้าค่ะ"

"อืม...เขาหย่ากับข้าแล้ว จะให้ข้าไปเฝ้ากองกระดูกไร้ญาติพวกนั้นหรือ ตัวเองเป็นลูกเป็นหลานยังไม่ไปจะให้สะใภ้ที่หย่าแล้วไปเฝ้า จ้าวเหวยเจิ้นฝันไม่ตื่นหรืออย่างไร"

"คุณหนู ระวังคำพูดด้วยเจ้าค่ะ หากไม่ไปที่นั่นแล้วเราจะไปไหนได้ สกุลจางก็ไม่เหลือแล้ว"

"รอบๆแคว้นหยวนยังมีแคว้นหรง แคว้นฮั่น แคว้นฉิน มีที่ให้ไปเยอะแยะ พวกเจ้าไปพักเถอะ"

ทั้งสองคนพยักหน้าก่อนจะไปพัก ยามเซินแล้ววันนี้มีเรื่องคงไม่มีอาหารให้กินอีก จางอวี้ซินเองก็รู้ดีถึงสภาพความเป็นอยู่ร่างเดิม แต่ตอนนี้ต้องเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันเพิ่มก่อนค่อยวางแผน

ฮัดเช้ย !! ฮัดเช้ย!! ฮัดเช้ย!!

ในห้องหนังสือจ้าวเหวยเจิ้นจามไม่หยุด มีใครกำลังบ่นถึงเขาหรือเปล่านะ คนของกำลังรายงานเรื่องที่ให้ไปจับตาดูจางอวี้ซิน เขารู้สึกว่านางเปลี่ยนไปจึงอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น