ขายทิ้ง

เรือนจางอวี้ซิน

"คุณหนู..วันนี้โรงครัวไม่แจกอาหารเลยเจ้าค่ะ พอรู้ว่าท่านอ๋องหย่ากับท่านก็งดให้อาหารของพวกเรา"

ชุนเถาเอ่ยน้ำตาคลอ จางอวี้ซินลูบศีรษะนางเบาๆปลอบใจเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เด็กดี..รอพี่เสี่ยวเตี๋ยของเจ้ากลับมาก่อน รับรองว่าวันนี้เจ้าไม่อดแน่ๆ จริงสิชุนเถาจวนสกุลจางยามนี้ขายทิ้งให้ใครเจ้าพอจะรู้หรือไม่"

"ได้ยินว่ายังไม่ได้ขายนะเจ้าคะ เห็นว่าถูกยึดเอาไว้มิได้ขายผู้ใด ทุกอย่างในจวนสกุลจาง ท่านอ๋องเป็นคนจัดการทั้งหมด นายท่านผู้เฒ่าคงจะขอร้องเอาไว้ก่อนถูกเนรเทศ อุ๊บ ขออภัยเจ้าค่ะข้าน้อยปากไม่ดี"

"ช่างเถอะ...ข้าไม่ได้ยึดติดนานแล้ว"

ไม่นานเสี่ยวเตี๋ยก็กลับมา นางได้อาหารมาจากร้านในตรอกอวี้ป๋าย คุณหนูคงหิวจริงๆ เมื่อจางอวี้ซินเห็นอาหารก็ท้องร้องขึ้นมาทันที นางหยิบเข้าปากอย่างไม่ลังเลก่อนจะบอกให้อีกสองคนกิน

"กินเถอะ ไม่ต้องห่วงข้ามีวิธีหาเงิน"

"คุณหนู..แต่ว่าเราต้องเดินทางนะเจ้าคะ หากไม่มีเงินเก็บจะลำบากเอาได้ เจียงหนานไกลนัก"

"พรุ่งนี้เราจะรวยแล้ว เงินที่ใครก็ไม่สามารถมาแย่งข้าไปได้"

"พรุ่งนี้หรือเจ้าคะ"

"ใช่....กินข้าวๆ"

สามคนนายบ่าวกินอาหารอร่อยเป็นมื้อแรก ที่จริงจวนอ๋องนี่ไม่ได้ตัดเงินเดือนเหมือนนิยายน้ำเน่าที่เคยอ่านเรื่องรังแกเมียหลวงที่ตัวเองเกลียด แต่ยายเจ้าของร่างนี่เสียรู้ให้คนใช้ควบคุมตัวเองจนไม่มีจะกิน พรุ่งนี้ข้าจะให้พวกมันคายออกมาให้หมด วันนี้เอาแรงก่อนพรุ่งนี้สำรวจว่ามีอะไรเอาติดมือไปได้บ้างไม่ให้เสียชื่อนักโจรกรรมมือทอง

วันรุ่งขึ้นยามซื่อจางอวี้ซินที่ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าคนในจวนนอกจากเมื่อวานนี้ที่ท่านอ๋องรับสั่งให้มาก็ยืนเด่นอยู่กลางลานบ้าน พ่อบ้านและสาวใช้ต่างก็หัวเราะต่อกระซิกซุบซิบนินทานางกันยกใหญ่ แต่จางอวี้ซินกลับไม่ใส่ใจ วันนี้นางต้องการให้คนที่ทรยศร่างเดิมและคดโกงคายทุกอย่างออกมาให้หมด ร่างบางนั่งลงบนม้าหินชุนเถารินชาแล้วส่งให้ จางอวี้ซินจิบอย่างใจเย็นก่อนจะมีเสียงเยาะเย้ยดังมา

"อุ๊ย..นี่มิใช่พระชายาตกยากหรอกหรือ นี่ซุนจื่อเจ้านายเก่าเจ้าอีกไม่กี่วันก็จะถูกขับไล่แล้วยังมีแก่ใจมานั่งจิบชาอีก"

"นั่นนะสิ วางท่าสูงส่งให้ใครดูกัน คิกๆๆ"

ชิงลี่หัวเราะออกมา อิงจื่อเดินมาตรงหน้าก่อนจะเอ่ยเย้ยหยันนาง

"จางอวี้ซิน..เจ้าไสหัวกลับเรือนไปได้แล้ว พระชายาหลิวนางจะมาหาท่านอ๋องวันนี้ อย่ามาเกะกะสายตาพระนาง"

จางอวี้ซินจิบชาที่ชุนเถารินให้ ส่วนเสี่ยวเตี๋ยวส่งขนมให้นาง บ่าวในเรือนต่างก็มาดูเรื่องสนุก ทั้งสามคนต่างเยาะเย้ยถากถางนางไม่หยุด จางอวี้ซินตอบกลับซุนจื่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ซุนจื่อ เงินสินเดิมข้าห้าพันตำลึง เครื่องประดับและเงินเดือนพระชายาที่พวกเจ้าสามคนคดโกงไปได้เวลาคืนมาได้แล้ว"

"คืนหรือ...ฮ่าๆๆๆนางโง่จางอวี้ซินเจ้าสมองมีปัญหาหรือไง เงินข้าไม่คืน เจ้าจะทำอะไรพวกข้าได้"

ซุนจื่อส่งสายตาและน้ำเสียงเยาะเย้ยอย่างเป็นต่อ ไม่นานก็มีสตรีวัยกลางคนและชายฉกรรจ์มาขอพบจางอวี้ซิน

"ข้ามาหาแม่นางจาง"

"พวกเจ้าเป็นใคร ที่นี่จวนอ๋องนะ"

"เจ้าคงเป็นพ่อบ้าน ข้ามาเอาตัวคน ไปบอกแม่นางจางว่าข้าแม่เล้าหอเคียงจันทร์มาพบนาง"