เมืองหลวงไม่น่าอยู่สักนิด

รถม้าเข้ามาถึงด้านในจ้าวเหวยเจิ้นลงมาก็เห็นบ่าวไพร่เต็มจวนมายืนออกันที่หน้าลาน เขาพยักหน้าให้กับอาฝู องครักษ์หนุ่มเดินไปด้านหน้าเอ่ยถามออกไป

"ไม่มีงานทำหรือ หากงานมันน้อยไปข้าจะได้ให้นายหน้ามาจัดการขายทิ้งให้เหลือแต่ตนที่มีงานทำ"

เมื่อสิ้นเสียงขอองครักษ์หนุ่มบ่าวที่มารวมตัวกันทั้งชายหญิงต่างก็พากันแยกย้ายทันที จ้าวเหวยเจิ้นเรียกพ่อบ้านให้มาหาเพื่อสอบถาม

"พ่อบ้าน......ที่ข้าเข้ามามีรถม้าสวนออกไป พวกเขาเป็นใครมาทำไมที่จวนอ๋อง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น"

"เอ่อ...ทูลท่านอ๋อง รถม้าคันนั้นมาจากหอเคียงจันทร์พ่ะย่ะค่ะ"

"หอเคียงจันทร์...นั่นมิใช่หอนางโลมหรอกหรือ พวกเขามาทำไม"

พ่อบ้านปาดเหงื่อ ก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกัก

"คือว่า..คุณหนูจาง อะเอ้อ อดีตพระชายาให้แม่เล้ามาเอาตัวสาวใช้ ซุนจื่อ อิงจื่อ และชิงลี่ไปพ่ะย่ะค่ะ"

เขาทำสีหน้าประหลาดใจ แม้แต่อาฝูเองก็อดสงสัยไม่ได้ มาเอาตัวสาวใช้ไปทำไมกัน ก่อนจะสั่ง

"พูดออกมาให้หมด อย่ากำกวมข้าไม่ชอบ"

"เอ่อ...คือว่าอดีตพระชายาขายสามคนนั้นให้หอเคียงจันทร์พ่ะย่ะค่ะ นางบอกว่าสามคนนั้นคดโกงสินเดิมและเงินเดือนตำแหน่งพระชายาของนางไป ในเมื่อไม่มีคืนก็ขายตัวใช้หนี้พ่ะย่ะค่ะ"

อาฝูตาโต..ขายคนหรือ นางกล้าเอาจวนอ๋องไปเป็นสถานที่ซื้อขายคน อีกทั้งยังขายให้กับหอนางโลม พระชายาใจกล้าเกินไปหรือไม่ ก่อนจะเอ่ยถามชายสูงวัยตรงหน้า อาฝูถามต่อ

"แล้วพวกนางยอมหรือ ปกติก็อวดเบ่งรังแกนายตลอดเวลา"

พ่อบ้านมองหน้าท่านอ๋อง ขนาดองครักษ์ยังรู้ว่าบ่าวรังแกนายแต่ท่านอ๋องกลับเฉยปล่อยให้เกิดเรื่อง จากนั้นก็ตอบคำถามอาฝู

"พวกนางมีหรือไม่โวยวาย ซุนจื่อบอกว่าท่านอ๋องกลับมาย่อมต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกนาง และต้องลงโทษคุณหนูจางแน่ๆที่กล้าซื้อขายคน แต่นางกลับตอบมาว่า ทั้งสามคนเป็นสินเดิมของนาง นางอยากขายสมบัติตัวเองจวิ้นอ๋องกล้าก้าวก่ายหรือ หากไม่พอใจก็ไปไถ่ตัวพวกนางกลับมาเอง"

"หึๆๆ ดีนี่จางอวี้ซิน วาจานับวันยิ่งคมคายนัก อาฝูวันนี้ข้าไม่รับแขก หากมีคนมาพบบอกว่าข้า่ไม่ว่างพบ"