เลขแปดเป็นเลขมงคล

จางอวี้ซินรับรู้ถึงเสียงฝีเท้าแต่แรก แต่คิดว่าเป็นสองสาวใช้ แต่ทว่าเมื่อมีน้ำหนักทิ้งลงบนเตียงไม่น่าจะใช่ทั้งสองคนแน่นอน นางลืมตาก็สบสายตาเข้ากับคนที่นางเกลียดขึ้นหน้า จางอวี้ซินพลิกตะแคงเอ่ยเสียงเย็น

"พระองค์มาที่นี่ทำไม แล้วเข้าห้องสตรีอื่นที่มิใช่ภรรยาตนเองที่บ้านไม่สอนหรือว่ามันไร้มารยาทและกาลเทศะ"

จ้าวเหวยเจิ้นเท้าแขนคร่อมร่างบางเอาไว้ จางอวี้ซินรู้สึกถึงไอร้อนจากกายเขานางหันกลับมา จมูกโด่งของนางชนกับปลายจมูกของเขา สายตาสองคู่สบกัน จางอวี้ซินได้สติก่อนนางใช้สองมือผลักเขาออกไป เอ่ยปากต่อว่า

"จ้าวเหวยเจิ้น คนหน้าหนาเข้าห้องคนอื่นแล้วทำท่าทางคุกคามเจ้าของห้องอีก ไสหัวไปเลยนะ"

"จะให้ข้าไปไหน ที่นี่จวนข้าเตียงที่เจ้านอนก็ของข้า"

ชายหนุ่มเอ่ยยียวน จางอวี้ซินดันหน้าอกเขาออกแต่ไม่ขยับ เดิมเป็นนักโจรกรรมพอมีฝีมือแต่ไอ้บ้านี่ทำไม่ออร่ามันโหดนักวะ

"ออกไป ท่านอ๋องหม่อมฉันกับพระองค์หย่ากันแล้ว จะทรงทำอะไรอีกอย่างมิใช่เกลียดชังหม่อมฉันนักหนาหรอกหรือ อื้อ"

สองมือถูกเขารวบแล้วชูเหนือศีรษะ จ้าวเหวยเจิ้นก้มลงจุมพิตนางอย่างลงโทษที่นางปากจัดจ้านนัก จางอวี้ซินได้แต่ดิ้นรนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้กระทั่งเขาถอนริมฝีปากออกมาเอ่ยหยอกล้อข้างหู

"หากเจ้าไม่ต้องการก็ไม่ควรปลุกข้าจากการจำศีลแต่แรก เป็นเจ้าที่วางยาจนข้าต้องออกจากฌานเองนะจางอวี้ซิน"

"หมายความว่าอย่างไร อื้อ อย่าทำแบบนี้ ท่านอ๋อง"

"อีกเจ็ดวันข้าจะเดินทางไปชายแดนเจ้าไปพร้อมข้า ส่วนก่อนไปเจ้ากินอยู่จวนอ๋องมาสองปีถึงเวลาจ่ายคืนข้าแล้ว"

"ไหนบอกอีกสองวันจะให้ไปแล้วทำไมกลายเป็นเจ็ดวัน แล้วจ่ายคืนค่าอะไร อื้อ อย่าทำแบบนี้ท่านอ๋อง"

จมูกโด่งไซร้ไปตามพวงแก้ม ไล่ไปถึงติ่งหู เขาซุกไซร้ซอกคอระหง มือสองข้างถูกเขายึดไว้ขยับไม่ได้ จ้างวเหวยเจิ้นเอ่ยกับนางเสียงกระเส่า

"ภายในเจ็ดวันนี้เจ้าต้องปรนนิบัติข้า"

จางอวี้ซินตาโต ไอ้บ้านี่หน้าด้านจริงๆ

"ท่านอ๋องเราหย่ากันแล้ว หม่อมฉันกับพระองค์ไม่ใช่ผัวเมียกันแล้วจะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร อ๊า จ้าวเหวยเจิ้นอื้อ ปะ..ปล่อย"

มือหนายิ่งกว่าหนวดปลาหมึกไม่นานก็จัดการอาภรณ์ของนางจนหมด จางอวี้ซินเกิดมาไม่เคยแก้ผ้าต่อหน้าใครมาก่อน มาที่นี่ได้สองวันเองนะ ดูเหมือนเขาไม่ฟัง จางอวี้ซินเปลี่ยนการเจรจาดีกว่าเสียเปรียบเขาฟรีๆ

"ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่ใช่ชายาพระองค์แล้ว หากให้ปรนนิบัติมิใช่ไม่ได้อย่างน้อยก็เคยเป็นผัวเมียกัน เพียงแต่ตอนนี้ไม่ใช่ เช่นนั้นครั้งละหนึ่งหมื่นตำลึง หากทรงจ่ายหม่อมฉันก็ยินดี"

ปากหยักที่กำลังจุมพิตยอดถันยิ้มร้ายที่มุมปาก เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตานาง

"เจ้าขายสามคนนั้นไปแค่หนึ่งหมื่นสองพันตำลึงแต่กับข้ากลับคิดครั้งละหนึ่งหมื่นตำลึง มิแพงไปหน่อยหรือ"

"พวกนางเป็นสาวใช้ หม่อมฉันอย่างไรก็เคยเป็นลูกหลานขุนนางราคาย่อมต่างกัน"คนตัวโตยิ้มร้ายกาจ จางอวี้ซินอาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันตั้งตัวงอเข่าขึ้นกระแทกจุดยุทธศาสตร์ของเขา แต่จ้าวเหวยเจิ้นหรือจะยอมให้นางทำสำเร็จ เขาใช้หัวเข่าตนเองสกัดนางเอาไว้แล้วใช้ต้นขาแข็งแรงวางทับที่หน้าขาของนาง คนใต้ร่างเสียเปรียบอีกตามเคย ร่างสูงใช้มืออีกข้างกอบกุมความอวบอิ่มเอ่ยกับยางอย่างเป็นต่อ

"ขอหนึ่งหมื่นตำลึงแต่เจ้าปรนนิบัติข้าแบบนี้หรือ"

"ท่านอ๋อง...ไม่เล่นแล้ว ทรงมีเรื่องอะไรจะตรัสก็ว่ามาเถอะเพคะ"

นางเริ่มทนต่อการเล้าโลมของเขาไม่ไหวพยายามที่จะให้เขาออกไป แต่ยามนี้จ้าวเหวยเจิ้นไม่ได้ฟังนาง ใบหน้าคมเข้มฝังอยู่กลางทรวงอกสล้าง จางอวี้ซินหมดแรงต้านในที่สุดรู้อีกทีเขาปลดอาภรณ์ตนเองตอนไหนไม่รู้ แล้วทาบทับลงมา กายเขาร้อนผ่าวดั่งเหล็กเผาไฟ แตะต้องตรงไหนนางก็ซ่านไปหมด

จ้าวเหวยเจิ้นจุมพิตนางทั่วตัวก่อนจะมาถึงความงามที่นางหวงแหน เขามอบจุมพิตให้กันมันและเริ่มทักทาย เรือนผมดกดำสยายกระจายเต็มหมอน นางส่ายหน้าไปมาสองมือจิกผ้าปูเตียงแน่ ปลายเท้างองุ้มยามที่เขาสำรวจด้านใน

"อื้อ ท่านอ๋อง พะ..พอ..พอเถอะเพคะ อื้อ ไม่ไหว"

คนด้านบนดื่มด่ำจนพอใจจึงเลื่อนมาหานาง จางอวี้ซินรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ที่ชำแรกแปลกปลอมเข้ามาในความอ่อนนุ่ม

"อื้อ..อึดอัดจัง ท่านอ๋อง"